alınmışdı!
"Mən çayları aparım" - deyib sinini əlimə aldım. Mətbəxdən çıxıb qonaq otağına girəcəyim zaman eşitdiklərimlə ayaq saxlamalı oldum.
"Gedəndə Suayıda apar. Sənə onu bura gətirmə demişdim". Hirslə əlimdəki sinini bərk-bərk sıxdım. Ayaz divanda arxası mənə dönük, Ərşad isə kresloda üzü mənə tərəf əyləşmişdi.
"Sənin yanında olmağa çalışır. Bunu ona etməyə haqqın yoxdu" - dedi Ərşad onu yola gətirmək üçün. Sonra gözlərini mənə çevirdi.
"Sözümü mənə təkrarlatma. Suayı apar, birdə gətirmə!" - çıxan duyğusuz səs Ayaza aid idi. Dodaqlarımı bir-birinə sıxmış, ağlamamaq üçün dirənirdim. Dayana bilmirdim artıq mənə belə davranmasına! Özünü məndən uzaq tutması o qədər əzab verir ki! Ərşadın mənə atdığı təəssüf dolu baxışlara əhəmiyyət vermədən geriyə çevrilib yenidən mətbəxə qayıtdım. Sinini masaya qoydum və stulu çəkib əyləşdim.
"Suay, yaxşısan?". Zöhrə təlaşla qaçıb yanıma gəldi. Əlimi salladım eləcə.
"Yaxşıyam, narahat olma. İşində ol sən". Başımı əllərim arasına alıb gözlərimi qapadım.
O andan sonra dəyişmişdi sanki. Tam bir həftə əvvəl baş verənlərdən sonra...
Ayazın əllərim arasından sürüşən əli nəyinsə düz getmədiyini xatırlatmışdı mənə. Həkim qabaqcadan xəbərdarlıq etsə belə pisi düşünmək istəməmişdim heç vaxt. Sadəcə Ayazın oyanmağına yönəltmişdim bütün diqqətimi. İndi isə heç gözləmədiyim yerdən bir daha vurulmuşdum.
Ayaz bir daha həkimi çağırmağımı söyləyincə cəld qaçaraq həkimi tapıb geri gəlmişdim. Lakin Ayaz çöldə gözləməyimi istəmişdi. Həmin an o qədər qorxurdum ki. İstəməsəm belə dəhlizdə gözləməli olmuşdum. Keçmək bilməyən dəqiqələrdən sonra otaqdan çıxan həkimin boğazına çökmüşdüm anındaca. Məni sakitləşdirməyə çalışsa da istədiyim o deyildi. Cavab gözləyirdim və sonda almışdım da.
Sizə aylar öncə də dediyim kimi Ayaz bəy ağır beyin travması yaşayıb. Buna görə hər hansı duyğu orqanını itirmə təhlükəsinin yüksək olduğunu bilirdik, ancaq oyanmadan öncə dəqiq diaqnoz qoya bilmirdik. İndi oyandığı üçün tam dəqiqliyi ilə aydın oldu