u hər şey. Təəssüf ki, Ayaz bəyin beyninə aldığı ağır zərbədən sol tərəfi iflic vəziyyətə düşüb. Sol qolunu təmamilə, sol ayağını isə qismən hiss etmir. Ancaq ümidinizi itirməyin. Bu gündən müalicəyə başlayacağıq. Fizioterapiyanı da axsatmasanız tez bir zamanda düzələcəyini ümid edirik
O an sanki dünya bir daha başıma keçmişdi. Eşitdiklərimi həzm etmək çox ağır idi. Ancaq yenədə əldən gələn bir şey var idi. Həkim ümidli danışmışdı. Tutunacaq kiçik çöp qırığı belə mənə kifayət idi. Ancaq Ayaz...O elə düşünmürdü. Həmin andan sonra hər gün biraz daha atdı məni özündən uzağa. Mən geri döndükcə daha da var gücü ilə tulladı məni arxaya...
Ərşad mətbəxə girib göz işarəsi ilə Zöhrəyə çıxmağını bildirdi. Sonra qarşımdakı stulu çəkib əyləşdi.
"Yenə içdən-içə yemə özünü. Niyə belə davrandığını bilirsən. İstəmir kiminsə ona yazığı gəlsin" - qoluma toxundu - "Onun necə biri olduğunu bilirsən. Bu vəziyyət ona çox ağır gəlir. Qüruruna sığışdıra bilmir. Onu belə olduğu üçün bağışladığını düşünür". Dərin nəfəs alıb saçlarımı geriyə atdım.
"Bilirəm, hər şeyi bilirəm, ancaq özümdən asılı olan bir şey deyil ki bu. Mən də yorulmuşam artıq, başa düş. Bütün hər şey yoluna girdi deyə sevinmək istərkən təzə bir şey çıxır". Əlini çiynimə qoydu.
"Sən güclü qızsan. Biraz daha səbr" - ayağa qalxdı - "Qalx, gedək. Görək bu Ayaz bizsiz neyləyəcək"
Başımı sallayıb ayağa qalxdım. Ərşadın arxasınca mətbəxdən çıxıb qonaq otağına keçdim.
"Biz gedirik" - dedi Ərşad Ayaza səslənərək. Ayaz divanda dikəlib bizə tərəf çevirdi baxışlarını. Sol qolu boynundan asılmış, sol ayağını isə divana uzatmışdı. Onu belə qoyub getməyə ürəyim dözmürdü. Ancaq Səndər burada qaldığı üçün içim biraz daha rahat idi. Həm Zöhrə də burada idi.
"Yavaş sür, Suayı evə qoyanda mənə zəng et". Mən burada yoxmuşam kimi Ərşadla danışması dəli edirdi məni.
"Mən özüm zəng edərəm" - deyincə sonda baxışlarını mənə çevirə bilmişdi. Sevgi dolu yox, boş baxırdı. Bomboş...! Bir neçə saniyə səssiz baxışmamızdan sonra Ərşad