araya girdi.
"Gedək" - deyib qapıya yönəlincə onun əksinə mən Ayaza doğru addımlayıb qarşısında dayandım. 'Nə oldu?' deyə qışqıran baxışlarını üzərimə dikmişdi. Yavaş-yavaş əyilib burnu burnuma gələcək tərzdə dayandım. Üzündəki kəsik izləri artıq sağalmışdı.
"Sevgilim, nəsə istəyirsən?" - dodaqlarına doğru aramla mırıldandım. İriləşən göz bəbəkləri bir anlıq dodaqlarıma ensə də yenidən gözlərimə dolandı. Özünü gərdiyini ona toxunmadan belə hiss edirdim.
"Mənlə oyun oynama!". Səsi sərt çıxsa da tənəffüsünün pozulduğunu üzümə dəyən nəfəsindən anlamışdım. Ah, kefim yerinə gəlmişdi. Yana doğru qıvırdım dodaqlarımı.
"Bəlkə sənlə oynamağı sevirəm, sevgilim". Gözlərini gözlərimdən ayırıb geriyə getdi.
"Evinə get" - dedi üzümə belə baxmadan. Bu hərəkətinə qarşı doluxsunsam da üzə vurmamağa çalışdım.
"Yaxşı, gedim mən" - bir neçə saniyə baxışlarımı üzündə gəzdirsəm də məndən yana baxmadı. Ağlamaq hissi ilə dolub daşırdım. Biraz daha qalsam özümü tuta bilməyəcəyimi anlayıb iti addımlarla dəhlizə keçdim. Cəld gödəkçəmlə uzunboğaz ayaqqabılarımı geyinib özümü çölə atdım. Hər dəfəsində özümə söz versəm də alınmırdı. Məndən qaçması qürurumu sındırırdı. Axı mən qadınam. Onun məni sevdiyi bilsəm belə təsir edirdi bu etdikləri. Niyə anlamırdı hər nə olursa olsun onun yanına olacağımı?! Onu əzəcək bir şey etmirdim ki mən! Sadəcə yanında olmağa çalışırdım.
Avtomobilin arxa qapısını açıb əyləşdim. O qəzadan sonra qabaqda oturmamışdım heç. Hərəkətə gəldiyimizdə qeyri-ixtiyari oturacağın kənarlarına tutundum. Nə qədər çalışsam da bu qorxunu əzə bilmirdim içimdə. Fikrimi dağıtmaq üçün Ərşadı söhbətə tutmağa qərar verdim.
"Yenə bir xəbər yoxdu həmin adamdan?". Radionun səsini qısdı.
"Demişdim axı Ayaz alıb o işi əlinə". Bezginliklə gözlərimi süzdüm.
"Yenə öz bildiyi yollarla gedəcək?"
"Böyük ehtimalla". Küçəni burulub mərkəzi yola girdik.
"Onu tapsa nə olacaq? Polisə verməyəcək yüz faiz. Əgər elə bir niyyəti olsa idi əvvəldən polisə həvalə edərdi"
"Bilmirəm" -