- deyə mırıldandı.
"Yaxşı görək. Buna inanmayacağımı bilirsən". Göz aynasından mənə qısa baxış atdı.
"Bu qədər ağıllı olmağa məcbursan?" - səs tonu sıxılmış kimi idi. Ancaq əl çəkməyəcəkdim!
"Mövzunu dəyişmə!" - dedim hirslə.
"Ayaza güvən" - deyib yenidən radionun sısini artırınca məndə pəncərədən keçdiyimiz yolları seyrə daldım.
Kaşki ona güvənmək asan olsaydı. Qəzəblənəndə nə qədər irəli getdiyinə özüm şahid olmuşam. Adam bizi öldürüdü! Zibilə qalasan! Dinləməməli idim Ərşadı. Elə ilk gün hər şeyi polisə danışsaydım çoxdan tapılardı həmin adam. Hər kəs rahat olardı. Evimin qabağı mühafizəçilərlə dolu olmazdı, məsələn! Nə qədər onları istəmədiyimi desəm də Ayazdı bu. Öz bildiyini edirdi! Bütün dərdlərinin Ayaz olduğunu bilsək də hər ehtimala qarşı məni də qorumağa çalışırdı. Off! Təhlükə hələdə davam edirdi. Bunu gizləməyə çalışsam belə qorxurdum. Ayaz üçün çox qorxurdum...!
Evə gəlib çıxdığımızda Ərşadla sağollaşıb binaya doğru irəliləməyə başladım. Ah, yenə qara kostyumda iki mühafizəçi mənzilin girişində dayanmışdılar. Bu adamları görəndə istəmsizcə bədənimi qorxu ələ alır. Qəzadan başlayaraq yaşadığım hər şey bir-bir canlanır gözlərim önündə.
Başımla onlara salam verib mənzilə daxil oldum. Bu adamlar acıb susuzlamırlar görəsən? Evləri yoxdu? Ya da ailələri. Saatlarla səbəbsizcə ayaq üstə dayanırlar. Hər nəysə. Bu onların işidi. Mənədə hörmət etmək düşər.
Evə girən kimi isti duş alıb yatağa atdım özümü. Sabah yenə uzun və yorucu gün olacaqdı. Ayazın kaprizlərinə səbr etmək dəhşətli bir şeydi. Yenədə səbr edəcəkdim. Nə qədər lazımdısa o qədər...
Hər yatmamışdan qabaq etdiyim kimi telefonu əlimə alıb Səndərə mesaj göndərdim.
"Hər şey yolundadı?". Anındaca cavab gəldi.
"Narahat olma buraxdığın kimiyik. Yanımdadı. Qaşlarını çatıb monitora baxır. Səhər yüz faiz kiminsə həyatı bitəcək". Gülümsədim. Xarici görünüşcə nə qədər oxşayırlarsa, xasiyyətcə ən az o qədər ziddilər bir-birlərinə.
Sevdiyim adamın yaxşı olmasının verdiyi rahatlıqla başımı