soruşursansa..."
"Səni soruşuram" - deyə sözümü kəsdi. Siması olduqca ciddi idi. Ayazı heç sevməyəcəkdi.
"Yaxşıyam" - deyə fısıldadım.
Bir qaşı havalandı - "Mən niyə elə görmürəm?". Bezginliklə gözlərimi süzdüm.
"Nə deməyə çalışırsan?"
Geriyə söykəndi - "Ayazla danışmamısan". Bu bir sual deyildi. Mənə xəbərdarlıq edirdi.
"Danışacaq bir şey yoxdu"
"Bəsdi, Suay" - masa üzərindən mənə doğru əyildi - "İtirmə qorxusu yaşadığın üçün bütün olanları yox sayırsan. Bu məsələni danışıb həll etmədikcədə həmişə belə durğun olassan!". Zibilə qalasan! İndi niyə üzərimə gəlirdi ki?!
"Bəs nə edim, hə?! İki ay nə çəkdiyimi özün gördün!" - başımı iki yana salladım - "Bir daha onu itirməyi gözə ala bilmərəm". Ayağa qalxıb qarşımdakı stulda əyləşdi.
"Onunla danış" - dayandı - "Əgər bunu aranızda həll etməsəz indi yox saydıqların hər fürsəttə aranızdakı ən böyük problem olacaq". Nəfəsimi buraxıb iki əlimlə üzümü ovuşdurdum. Lənətə gələsən! Bütün bunları bilirdim! Ancaq vaxtı deyildi. Məni özündən uzaqlaşdırmağa çalışan adamla oturub nə danışa bilərdim ki?!
"Bu dəqiqə Ayazın sağlamlığından vacib heçnə yoxdu". Ən azından onun sağalmağını gözləməli idim.
Qaşlarını çatdı - "Yəni özünü yox sayırsan"
"Əmir!" - dedim qəzəblə - "Bilərək üstümə gəlirsən?!". Başını gərginliklə salladı.
"İstədiyim sənə düzgün olanı seçməyə kömək etməkdi"
"Çox sağol" - minnətlə gülümsədim - "Sənin haqqını heç zaman ödəyə bilmərəm. Ancaq bu işə qarışma" -deyincə başını salladı. Bir an araya sükut çöküncə cəld sözə atıldım.
"Xədicə necədi? Körpə çox dəcəllik edir?" - dodaqlarına heyranlıq dolu gülümsəmə qondu.
"Axır vaxtlar yaman təpikləyib Xədicəni incidir. Deyəsən, idmançı olacaq" - dedi böyük keflə. Gözlərinin içi parlayırdı.
"Onu görmək üçün səbirsizlənirsən"
"Özüdə necə. Çox az qalıb" - uşaq kimi gülümsədi - "Onun balaca əllərini öpmək istəyirəm". Danışdıqca əriyirdi sanki. İlahi, bu necə bir hissdi belə? Hələ görmədiyi birini bu qədər sevmək. Özüdə çox balaca birini.