Telefonum titrəyincə gələn mesajı oxudum.
Ayaz çıxdı. Səni gözləyirik
Cəld ayağa qalxdım. Zibil! Vaxt necə tez keçmişdi belə? Üzümə çaşqınlıqla baxan Əmirə çevrildim.
"Ayaz çıxıb. Mən gedim" - deyincə yenidən üz cizgiləri sərtləşdi.
Otaqdan çıxacağım zaman - "Özünü unutma" - deyə səsləndi arxamca. Cavab olaraq dodaqlarımı qıvırdım süni tərzdə. Ayazın yanında hər şeyi unudarkən necə mümkün olacaqdısa artıq bu.
Otaqdan çıxıb beynimdə məndən icazəsiz dolaşan qəribə düşüncələr altında pilləkənlərə doğru irəliləməyə başladım. Ayazla bizim körpəmiz olsaydı necə olardı, görəsən. O da belə həyəcanlanardı? O da belə sevərdi? Ayazın kobud əlləri arasında ətrafa gülüş saçan körpə qeyri-ixtiyari gözlərim önündə canlanınca qəribə həyəcan yarandı içimdə. Görəsən qız uşağın daha çox sevir, yoxsa oğlan?
Çıxış qapısında gözləyən iki qardaşa yaxınlaşdım.
"Nəyə gülürsən, gözəllik?" - deyə Səndər dillənib göz vurdu. Gülümsəyirdim?! Heç anlamamışdım. Ayaz qaşlarını çatmış üzümə baxırdı eləcə. Bilirdim, nə qədər gizlətmək istəsə də ona da maraqlı idi.
Çiyinlərimi çəkdim - "Heç" - deyib arxamda çaşqınlıq dolu iki adam qoyaraq üzümdəki bic gülüşlə çıxış qapısına doğru addımlamağa başladım. Oh, partla, Ayaz!
* * *
Bir həftəni daha geridə qoymuşduq. Ayaz rahat gəzə bilsə də sol qolu üçün həmin şeyi deyə bilmirdim. Fizioterapiyadan cavab almadığımız hər gün Ayaz daha da aramıza məsafə qoyurdu. Artıq, həqiqətən, yorulduğumu hiss edirdim. Gücüm qalmamışdı dirənməyə. Mənim susub səbr etdiyim hər gün aramızda hördüyü divar daha da ucalırdı. Artıq bu dayanılmaz vəziyyət alırdı. Biz artıq bir-birimizlə danışmağı unutmuşduq. Nə baş verirdi aramızda anlamırdım ki. Sanki o qəzadan əvvəl bir-birini itirməyə qorxan iki adam yox idi. Kim kəsmişdi bizim səsimizi?
Alçaq səsdə qoyduğum televizoru söndürüb ayağa qalxdım. Daha bəsdi. Danışacaqdım onunla. Pilləkənlə yuxarı qalxıb Ayazın otağına doğru irəlilədim. Dərindən nəfəs alıb əlimi qapının dəstəyinə atdım. Qapı açılan kimi içəri