u irəliləməyə başladım.

"Hara gedirsən, Suay! Gözlə danışaq" - dəhlizdə irəliləyərkən bir tərəfdən də Sənanın səsinə qatlanmalı olurdum.

"Üzr istəyirəm. İstəyərək çıxmadı ağzımdan. Bax, gedək bir yerdə oturaq danışaq hər şeyi". Çarəsiz qalıb ayaq saxladım.

"Niyə anlamaq istəmirsən? Səninlə mənim danışacaq bir şeyimiz qalmayıb! Tək ortaq nöqtəmiz işlədiyimiz şirkətdi" - əlimi bir-birinə çırpdım - "Bu qədər, Sənan". O gözlərini döyərkən, mən çıxışa doğru addımlamağa başladım. Nəfəsim daralırdı. İçimdə alovlanan nifrət duyğusu qarşıma çıxan hər kəsi mənimlə birgə yox edə bilərdi. Sən nə etmisən belə, Ayaz!

Bir saatlıq yolu iyirmi dəqiqəyə gəlmişdim. Cəld maşından enib girişə doğru yönləndirdim addımlarımı. Öyrənməli idim bu etdiyinin səbəbini. Cavab verməli idi mənə!

Liftlə yuxarı qalxdım. İnsanların qəribə baxışlarını üzərimdə hiss etsəm də hiss etdiyim daha da güclü şey var idi içimdə. Qəzəb! Nifrət!

"Xanım, dayanın!" - katibə qaçaraq mənə çatmağa çalışsa da gec idi artıq. İçəri girmiş, Ayazla üz-üzə dayanmışdıq.

Çaşqınlıq dolu baxışları dolanmışdı gözlərimə.

"Ayaz bəy, üzr istəyirəm. Sa-"

"Sən çıx" - deyə dilləndi gözlərini məndən ayırmadan. Qapının bağlanan səsinə qarşı xatırladım bura niyə gəldiyimi. Otağın içinə doğru bir-iki addım daha atıb dayandım.

"Daha kimlərə demisən, Ayaz?". Gözlərini qıyıb mənə doğru addımladı.

"Anlamadım. Nəyi?". İstehzayla gülümsədim. Sərf eləyəndə özünü axmaqlığa vurmağı çox gözəl bacarır.

"Bəsdi, Ayaz. Nəyi nəzərdə tutduğumu bilirsən"

Qapı açılınca ikimizdə həmin tərəfə çevrildik. Ah, tam yerində.

"Çöldə gözlə, Ərşad". Ayazın sərt səsinə qarşı Ərşad yerindən tərpənmədi belə. Gözlərimə baxırdı tədirginliklə. Ona söyləyib söyləmədiyimi bilmək istəyirdi, deyəsən.

"Qalsın, mövzuya elə də yad deyil" - deyincə Ayaz gözlərini mənə çevirdi.

"Açıq danış!". Qəzəbləndiyini hiss edirdim. Çox gözəl...Ən azından yalnız deyildim. Ona doğru bir addım daha atıb üzünü görmək üçün azca