ri doğru atdığım ilk addımda gördüyüm mənzərə ilə dayanmalı oldum. Ayaz arxası mənə dönük, köynəyini çıxarmağa çalışırdı. Bir neçə saniyə eləcə dayandım. Ona yaxınlaşıb yaxınlaşmamaqda tərəddütlü idim. Əziyyət çəkirdi. Heç cürə çıxara bilmirdi. Sonda, bu mənzərəyə dayana bilməyib ona yaxınlaşdım. Köynəyinin ətəyindən tutub azca yuxarı qaldırdım. Çaşqınlıqla üzümə baxsa da bir söz deməyib əvvəlcə sağ qolunu sonra başını çıxardı. Sonda isə asta hərəkətlə sol qolundan çəkib çıxardım köynəyi. İndi, o yarıçılpaq qarşımda dayanmışdı. Sadəcə gözlərinə baxırdım bir ümid bir söz deyər deyə. Susurdu...Üzündəki ifadədən heçnə anlamırdım.
Bir söz demədən yanımdan keçib şkafa yaxınlaşdı. Eləcə qaldım həmin yerdə. Nəyə görə gəldiyimi belə unutmuşdum. Arxama döndüm. Çəkəcəkdən mayka çıxardı. Yox sayırdı məni. Elə o an beynimə ağır zərbə yemiş kimi oldum. Özümü unutmuşdum mən. Nə zaman bu qədər suqun, bu qədər səbrli biri olmuşdum?
"İndidə məni yox sayırsan? Hə?" - əlindəki maykanı alıb otağın bir küncünə tulladım - "Görünməzlik oyunu oynayırıq, Ayaz?!". Bir mənə bir maykanı atdığım yerə baxdı.
"Özünə gəl" - dedi məni dəli edən sakitliklə. İstehzayla gülümsədim.
"Bilirsən nə var? Elə bu dəqiqə özümə gəldim mən. Məgər iki həftədi mən, mən deyiləmmişəm. Hər şey yenidi dedim. Düzələcək, səbr et, Suay, dedim. Ancaq hər bunları dediyimdə sən daha da ağını çıxartdın. Sənə görə özümü unutdum mən, Ayaz!" - işarə barmağını ona doğru salladım - "Artıq sən də özünə gəlsən yaxşı olar"
Bir müddət eləcə qırpışdırdı gözlərini sonra arxasını döndü.
"Get sakitləş" - dedi duyğusuzca. Allahım, başımdan aşağı qaynar su tökdülər sanki. Dərindən nəfəs alıb göz bəbəklərimdə yığılan yaşları geri itələməyə çalışdım.
"Yaxşı" - udqundum - "Gedəcəm, ancaq...birdəfəlik" - göz bəbəkləri iriləşdi. Təlaşlandığını hiss edirdim.
"İndi bir daha get de. İstəmirəm səni, çıx həyatımdan de. De, Ayaz! Nə susursan?!" - üzünə doğru qışqırdım. Qərarlı idim! Bu son idi artıq. Daha özümü bu qədər