alçaltmayacaqdı
m!
Cavab vermək əvəzinə gözlərini ovuşdurdu baş və işarə barmaqları ilə.
"Nə oldu? Bayaq deyirdin indi nə oldu?!"
"Sus" - deyə fısıldadı.
Başımı iki yana salladım - "Yox, Ayaz, artıq yox. İki həftədi susuram kifayətdi. Daha alçalmayacam sənin qarşında". Demək istədiyim o qədər şey var idi ki. Aylardı yığdıqlarım dolaşmışdı səs tellərimə. Doğru kəlimələri seçməli idim.
Üzünü qavradım - "Mənə bax! Üzümə! Səni bu xəstəliyin üçün bağışladığımı düşünürsən? Sənə yazığım gəldi və bunun üçün yanındayam? Ona görə ayrılmıram yanından? Qüruruna ağır gəlir?!"
Əlimi itələdi - "Sus!" - dedi sıxdığı dişlərinin arasından. Saçını hirslə geriyə darayıb dönməyə başladı ortalıqda.
Başımı salladım - "Hə, tam olaraq belə düşünürsən". Lənətə gələsən! Mən onun yanında olmaq üçün çabalarkən o məni görəndə nələr hiss edirmiş!
"Səni sevdiyim üçün yanında deyiləm" - dayanıb iri-iri açılmış gözlərlə mənə baxdı - "Sənin yanındayam çünki, artıq sənin sevginə inanıram. Qəzadan əvvəl mənə atdığın son baxışı unutmadım. Bax, onda inandım sənin sevginə. Bax, onda bağışladım səni!" - sona doğru səsim yüksəlmişdi. O baxışlarındakı buzlar əriyirdi yavaş-yavaş.
"Ən çətinini sən yaşayırsan elə bilirsən? Bəs, mən? Mənim nə yaşadığımdan xəbərin var sənin?! Heç bir dəfə mənim yerimə qoydun özünü? Bu qız nə vəziyyətdədi deyə düşündün, Ayaz?!" - çənəm titrəyincə susdum. Yanağımdan süzülən yaşları silməyə cəht belə göstərmirdim. Dodaqlarımdan qaçan incə qıcqırıq pozdu aramızdakı səssizliyi.
Mənə doğru bir addım atdı - "Ağlama" - dedi mərhəmət dolu səslə. Geriyə getdim. İndi qarşımdakı peşmanlıq dolu gözlər vecimə belə deyildi. Yığdığım hər şeyi deyəcəkdim bu gün.
Divarın dibinə çöküb qollarımı qarnıma sıxdığım ayaqlarıma sardım. Üzərimdəki çaşqınlıq dolu nəzərlərini hiss edirdim.
"Nənəmdən başqa heç kimim yox idi. Əvvəlcə anam atıb getdi. Üç ya iki yaşım olardı. Niyəsini bilmirəm. Bilməkdə istəməmişəm heç zaman. Körpə birinin nə günahı ola bilər ki? Üzünü xatırlamıram.