. Məsələn, ona bənzəyirəm ya yox? Bu sual həmişə maraqlı olub mənə. Artıq deyil...Heç adını belə bilmirəm. O mənim üçün insanlıqdan payını almamış bir varlıqdı" - ani gələn hönkürtünü basdırmaq üçün dişlərimi əlimin üstünə basdırdım. İçimi çıxarırdılar sanki. Qarşımda əyləşib bardaş qurdu. Mənə toxunmaq üçün əlini qaldırsa da yenidən aşağı endirdi.
Dərin nəfəs çəkdim içimə - "Sonra atam getdi. Onda biraz böyük idim. Səni atıram yox, işləməyə gedirəm demişdi. Hər nəysə...Nənəmlə ikimiz qalmışdıq. Hə, birdə Nərmin var idi. Hər ay atam pul göndərirdi. Yəni elə dolanırdıq. Nənəm oxutdu məni. İki xəyalım var idi. Bir nənəm üçün ev tikmək, biridə atamdan asılı olmamaq. Nənəmə özüm baxmaq istəyirdim. Sonra nənəmin xəstəliyini öyrəndik. Bundan üç il əvvəl. Qan xərçəngi olmuşdu" - gözlərimi bərk-bərk sıxdım. Canım çox yanırdı. Qoluma dəyən istiliklə ürküb divara daha da qısılınca Ayazın əli havada qaldı.
"Belə şeylər etmə. Mən yaxşıyam" - dedim quru səslə. Başını sallayıb əlini aşağı endirdi. Elə baxırdı ki, üzümə. Acıyla, mərhəmətlə.
"Harda qalmışdım" - gözlərimi sildim - "Hə, sonra müalicəyə başladıq. Əvvəlcə müalicəyə cavab versədə sonradan orqanizmi dərmanları qəbul etmədi. Həm də yaşlı idi. Xəstəlik ona çox ağır gəlirdi. Sonra sizin şirkətə gəldim. İlk gün sənlə toqquşduq" - baxışlarımı yerdən qaldırdım. Dodaqlarından kədər dolu gülümsəmə var idi.
"Sən ağzı açıq ətrafı izləyirdin" - dedi eyhamla.
"Sən də yüksək eqonu elə onda bəlli etmişdin" - deyincə qaşları havalandı.
"Demək, yüksən eqo...". Gülümsədi. Başımı sallayıb burnumu əlimə sildim.
"Düzü, onda biraz qorxmuşdu gözüm. Mən hara gəldim deyə...Sonra Arif bəylə görüşdük. Çox istiqanlı biri idi. Onda biraz daha rahatlamışdım. Ata oğul olduğunuz heç ağlımdan keçməzdi. Çox şanslısan" - deyincə gülümsədi.
"Çox..." -dedi istehzayla - "Ona görə qəddar baxıcılardan cana doymuşdum. Ona görə gecələrlə pəncərə qarşısında istiqanlı dediyin Arif bəyi gözləyirdim. Çox şanslıyam...". Sadəcə gözlərinə baxmaqla