kifayətləndim. Onunda canı yanırdı. Arif bəy niyə belə edib deyə sorğulayacaq vəziyyətdə deyildim. Bunu soruşmağı sonraya saxlayacaqdım. Yenidən baxışlarımı yerə endirdim.
"Sonra Sənan çıxdı" - narahatlıqla yerində tərpəndi. Dodaqaltı nəsə mırıldandı ancaq anlamadım.
"Kömək etdi mənə. Çətin zamanlarda yanımda oldu. Nənəmin vəziyyəti ağırlaşanda" - gözlərimi qaldırıb üzünə baxdım - "sən məni hər incidəndə". Peşmanlıqla parıldayırdı gözlərimdə donan baxışları.
"Sən o qədər çaşdırırdın ki, məni. Həm qarışıq biri idin, həm də çox sadə. Sözü yapışdırırdın üzümə nə hiss etdiyimi düşünmədən. Həm qəddar idin, həm duyğusuz. Bir tərəfdən də yaxşılıq edirdin mənə. Qoruyurdun. Beynimi elə qarışdırırdın ki, Ayaz. Anlaya bilmirdim səni. Niyə mənə elə davrandığını. Məndən nə istədiyini". Biraz daha mənə doğru sürüşdürdü bədənini.
Yavaşca saçımı qulağımın arxasına verdi - "Sən o qədər qüsursuz idin ki. Təmiz, saf, güclü, gözəl...Qəribəsidə bütün bunların fərqində deyildin. Bu da məni dəli edirdi. Bu qədər məsumiyyət heç inandırıcı gəlmirdi. Oynadığını düşünürdüm. Mən necə beynini qarışdırırdımsa sən də məndə eyni hissi buraxırdın. Özüm belə nə etdiyimi bilmirdim. Səni incitmək istəyirdim, ancaq birdən özümdən asılı olmadan səni qoruyurdum. O qədər əsəb pozucu vəziyyət idi ki!" - sona doğru baxışları ciddiləşdi.
"İndidə oynadığımı düşünürsən?" - deyə fısıldadım. Gülümsədi.
"Əlbəttə, yox"
"Bəs, nə vaxt inandın mənə?"
"Qəribə olacaq, ancaq aclıqdan mədən quruldayanda mənə atdığın o pərt olmuş baxışda anladım". Təəccüblə gözlərim iriləşdi.
"Sən eşitmişdin?!" - heyrətlə soruşdum. Gülümsəyərək başını salladı. Zibil! Pərt olmuşdum yenə! Üzümdə hiss etdiyim yanma ilə alnımı dizlərimə dayadım.
"Hey" - dedi - "Gizlənmə məndən" - saçımı geriyə atıb çənəmdən tutaraq başımı qaldırdı. Bu dəqiqə otağın qaranlıq olduğuna şükür edirdim.
"Utanmalı bir şey yoxdu ki, hamı aca bilər" - deyib gülməyə başladı.
"Ayaz!"- qoluna vurdum hirslə. Dodaqlarını bir-birinə sıxdı.