"Yaxşı, yaxşı" - dedi - "Sadəcə bir şey maraqlıdı ki, bir saat nahardan sonra yenə necə aca bilmişdin"
"Nahar etməmişdim ki" - dedim cəld özümü qoruyaraq. Qaşlarını çatdı.
"Niyə?"
"Lalə sənlə bağlı o qədər şey danışmışdı ki". Gözlərini qıydı.
"Nə danışmışdı?" - şübhəylə dilləndi.
"Ona etdiklərini" - deyincə bunun ciddi bir şey olmadığını bildirəcək tərzdə gözlərini çevirdi.
"Böyüdüləcək bir şey deyil. Həm mən sadəcə maddi yardım etdim. Qalan hər şeyi özü əldə etdi". Niyə bu adam həyatındakı bütün bəyazları yox sayırdı? O pis insan deyildi ki.
"Özünə haqsızlıq etmə. Onu hər kəs etməzdi" - dedim onu yaxşı biri olduğuna inandırmaq üçün. Üzündəki ifadə dəyişmədi belə. Bu haqda danışmağı sevmədiyini anladığım üçün çox uzatmadım.
"Ona görə Kamil dayının yanına apardın məni?". Gülümsəyərək başını salladı. Ruh halı necə tez dəyişirdi.
"Məni yeməyindən qorxdum" - deyincə yenidən qoluna vurdum.
"Yalan danışma!" - dedim hirslə. Gülümsəməsi genişlənincə yenidən həmin batıq əmələ gəldi yanağında. Zibil! Yenə istilik basdı məni!
"Nə oldu? İncidin?" - çənəmdən tutub qaldırdı - "Zarafat edirdim. Səni hirsləndirmək xoşuma gəlir" - dedi bicliklə. Bax! Bax! Bax!
"Yaxşı ki boynuna alırsan" - gözlərimi süzdüm.
"Alıram" - dedi ilk dəfə tərslik etməyərək. Demək həmin gün də məni düşünmüşdü. Ac qalmağımı istəməmişdi. O günü xüsusiləşdirən motosiklet macəramızdan sonra yeni bir şey daha...
"Yenə nə düşünüb gülürsən?" - deyə maraqla soruşdu. Gülümsəməm daha da genişləndi.
"Heç vaxt həmin gün qədər xoşbəxt hiss etməmişdim özümü". O da gülümsəyərək mənə qoşuldu.
"Məndə" - deyə fısıldadı.
Qaşlarımı çatdım - "Sən də?" - səsimdəki təəccübü gizləyə bilmədim.
"Ola bilməz?" - deyə fısıldadı.
Çiyinlərimi çəkdim - "Nə bilim. Heç hiss etdirmirdin". Ağlıma gələn şeylə əllərimi yerə basdırıb yerimdə dikləşdim.
"Həm, Kamil dayı mənə gəlin qızım deyəndə niyə bir şey demədin?"
Bu dəfə o çiynini çəkdi - "Çünki sevmişdim o sözü. Səni mənə aid hiss etdirirdi". Bu