Bu qədər səmimiyyəti afallatdı məni.
Özümü ələ alıb - "Onu belə hiss etdirmədin" - düz səslə dillənincə dodaqaltı gülümsədi. Ah, Ayaz! Ayaz!
"Bəs həmin günün səhəri? Niyə elə bir şey etdin?" - birdən aradakı hava soyumuşdu. Çənəsi gərildi.
"Səni gözləyirdim. Gecikmişdin. Otağına düşəcəyim vaxt Sənanla səni gördüm. Qucaqlamışdı səni!". Eşitdiklərimlə ağzım açıq qaldı.
"Nə, yəni sən ona görə?!". Gözlərimin fal daşı kimi açıldığına əminəm. Baxışlarından almışdım cavabımı. Zibil! Bu idi səbəb?!
"Məndən soruşa bilərdin!"- dedim hiddətlə. Baxışları sərtləşdi.
"Həmişəki kimi səni maraqlandırmaz deyəcəkdin!". Ah! Ən qəzəbli baxışlarımı göndərdim ona.
"Sən adam kimi soruşmadığın üçün ola bilər?!" - dedim hirslə. Baxışları ürkütücü hal alsa da bir söz demədi. Onun susqunluğu məni daha da cəsarətləndirirdi.
"O an sənə nifrət etdim. Çox incitmişdin məni!". Baxışlarını gözlərimdən ayırıb yerə dikdi.
"Bilirəm" - dedi fısltılı səs tonu ilə - "O an mən də özümə nifrət etdim". Alnı qırışmışdı. Gərginliklə çənəsini qaşımağa başladı.
"Hər şeyi bağışlayardım. Unudardım, ancaq son etdiklərin..." - dayandım - "Öldürdün məni". Yenidən göz yaşlarım geri qayıtmışdı. İki əlimlə üzümü qavrayıb ovucuma doğru buraxdım səssiz hıcqırıqlarımı. Birdən məni özünə çəkib çılpaq sinəsinə basdırdı. Ah, bu qoxusu...Daha da hiddətlə ağlamağa başladım.
"Ştt..." - saçlarıma sığal çəkməyə başladı.
"Düz demişdin. Qorxağam mən...Qorxaq və aciz adam. Sevdiyi qadının üzünü bir gün belə güldürməyən" - deyə fısıldadı çarəsizlik dolu səslə. Sevdiyim qadın dedi...! İçimi parçalayan daha bir hıcqırıq qaçdı dodaqlarımdan. Məni özündən uzaqlaşdırıb üzümü qavradı iri əli ilə.
"Gözəlim, ağlama artıq" - baş barmağı ilə tək-tək sildi yanağımdan süzülən yaşları - "Bu göz yaşlarına layiq adam deyiləm mən. Dəyməz mənim kimi adama". Baxışları həm inciklik, həm çarəsizlik doluydu. Dərindən iç çəkib iki əlimlə üzünü qavradım.
"Vecimə belə deyil. M...Mən səni istəyirəm" - səsim qırıq-qırıq çıxmışdı.