başımı qaldırdım.

"O gecə olanları daha neçə nəfərə demisən?". Göz bəbəklərinin iriləşməsinə anbaan şahid oldum. Qolumdan tutub çəkincə sinəsinə dəydim.

"Sən nə danışdığını bilirsən?!"

"Burax!" - qolumu çəkib geriyə getdim.

"Əvvəlcə o" - əlimlə qapıda bizi izləyən Ərşadı göstərdim - "Sonra..." - saçımı geriyə atdım. Gözlərini qıymış, gerisini gözlər kimi baxırdı üzümə.

"Daha kim bilir?! Daha kimə demisən?!". Səsimin yüksək çıxmasına əngəl ola bilmədim. Özünü anlamamazlığa vurmağı məni dəli edirdi!

"Çıx, səninlə sonra danışacıq". Əvvəlcə mənə dediyini sansam da ürkütücü baxışlarını dikdiyi yönə çevirdim gözlərimi. Ərşad bir söz demədən başını sallayıb otağı tərk etdi.

"Səndə otur burada adam kimi danışaq". Ah, danışığa bax! Bu vəziyyətdə belə mənə əmr verməyi bacarır!

"Qırmızı, üzümə elə baxma. Otur, məni dəli etmə!". Dəli olmaqmış! Sanki çox veciməydi! Kresloda əyləşincə mən də uzatmayaraq onun qarşısında əyləşdim. Nə qədər tez bitsə, o qədər yaxşı idi.

"Niyə bunu etdin, Ayaz? Əlinə nə keçdi?"

"Anlamıram, Suay! Nə etmişəm?!"

"O gecəni...Təcavüzü..." - üzümü əllərim arasına aldım. Utanacaq insan mən olmamalı idim. Yenədə bu dəqiqə yerin dibinə girmək istəyirdim.

"Qırmızı" - şəfqət dolu səsi içimi ürpərtdi. Əlimin üzərinə toxunan əllərlə cəld başımı qaldırıb geriyə getdim. Mənə toxunmasına dayana bilmirdim.

"Niyə, Ayaz. O gecəni başqalarına deməklə əlinə nə keçdi?"

"Sən nə dediyini bilirsən?!" - çənəmdən tutub üzümüzü eyniləşdirdi - "Gözlərimə bax! Diqqətlə bax, Suay! Səncə mən bunu edərəm?!"

"Niyə də yox. Ondan daha betərlərini etməmisən?". Çənəmi buraxıb gözlərini qırpışdırdı eləcə. Bayaqkı sərt siması yavaş-yavaş yox olurdu.

"Mən heç kimə heçnə deməmişəm" - gözlərimin içinə baxaraq sözləri tək-tək vurğulayıb ayağa qalxdı. Ortalıqda biraz fırlandıqdan sonra mənə tərəf döndü

"Həm kim bilir? Kimdən nə eşitmisən?"

"O bilir. Ərşad...". Sənan bilir!

Dodağının altında söyüş mırıldandandı