bilmədiyim sevinc var idi. Sanki dünyada sadəcə ikimiz varmış kimi. Özümü ən son nə zaman bu qədər dinc hiss etdiyimi belə bilmirdim. Necə də gözəl imiş onun yanında yeni bir günə göz açmaq. Evlənəcəkdik...Artıq buna öyrəşməli idim.
Onu oyatmamağa diqqət göstərərək əlimi çəkdim əlinin altından. Bir an tərpənsə də yenə hərəkətsiz qaldı. Asta hərəkətlərlə yataqdan enib adyalla üstünü yaxşıca örtdüm. Ah, Ayaz. Səni hansı ara bu qədər sevdim mən?
Üzümdə silə bilmədiyim uşaqca gülümsəmə ilə əl-üzümü yuyub aşağı endim. Mətbəxdən yenə səslər gəlirdi.
Mətbəxin qapısından atdığım elə ilk addımda Zöhrəylə üz-üzə gəlincə qorxuyla dik atıldı. Cəld baş barmağı ilə damağını çəkdi.
"Ay Suay, birdən-birə haradan çıxdın?" - bir əlini ürəyinin üstünə basdırdı.
Bağışla, qorxutmaq istəmədim" - dedim məyus şəkildə - "Gecə burada qalmışam"
"Yoxsa siz Ayaz bəylə..." - bic-bic gülümsədi.
"Hə, hər şeyi yoluna qoyduq"
"Üzündən hiss olunur. Xoşbəxt görünürsən. Sizin üçün çox sevindim" - dedi olduqca səmimiyyətlə. Yanağını sıxıb yellənərək içəri keçdim.
"Bu vaxtı nə iş görürsən belə? Qarğalar hələ oyanmayıb". Yanıma gəldi.
"Ayaz bəy üçün səhər yeməyi hazırlayırdım" - deyincə təəccüblə ona döndüm.
"Ayaz bu vaxt oyanır?!" - səsimdəki heyrət səsimdən yüksək çıxmışdı. Başını salladı.
"Bəli, yemək yeyir, sonra işə gedir. Əslində" - gözlərini qıydı - "Çoxdan oyanmalı idi" - şübhəylə dillənincə çiyinlərimi çəkdim.
"Vallah, hələdə yatır. Dünyadan xəbəri yoxdu"
"Bəlkə də sənin bu işdə bir rolun var" - deyib bic-bic gülümsəməyə başladı. Ah...Gözlərimi süzdüm. Ayazın yanında işlədikcə ondan betər olub.
"İndi, sən gedirsən, mən də hər şeyi özüm həll edirəm" - deyib əllərimi bir-birinə çırpdım.
"Necə yəni?" - çaşqınlıqla üzümə baxırdı. Pff...!
"Şəxsi işlərin yoxdu?" - göz vurunca yanaqları al-al oldu. İki həftə burada keçirdiyim vaxt ərzində sevgilisi olduğunu öyrənmişdim. Bu təbii hal idi. Məndən sadəcə iki yaş kiçik idi.
"Ona görə də bu günlük icazəlisən" -