- çiyinlərindən tutub mətbəxin çıxışına doğru döndərdim onu.
"Axı, Ayaz bəy?" - mənə tərəf çevrildi.
Qaşlarımı çatdım - "Ayazdan qorxursan?"
"Əslində pis adam deyil, ancaq" - dodaqlarını bir-birinə sıxdı - "Biraz sərtdi" - dedi tərəddütlə.
"Biraz?!" - deyə təəccüblə soruşunca rəngi ağardı. Gülümsəməmək üçün özümü zorla tutmuşdum.
"Yəni, çox...". Sonda, qəhqəhəmi buraxmışdım havaya. Biraz daha sıxsam ürəyi gedəcəkdi qızın qorxudan. Sual dolu gözlərlə mənə baxdığını görüncə özümü ələ aldım.
"Narahat olma, Ayaz məndədi" - deyib göz vurdum.
Ah, sonda Zöhrəni göndərə bilmişdim. Təbii ki, getməmişdən əvvəl Ayazın səhər yeməyində nələr sevdiyi öyrənməyi də unutmamışdım.
Geriyə gedib hazır olan masada gəzdirdim nəzərlərimi. Alınmışdı...! Sevinclə əllərimi bir-birinə çırpdım.
"Suay?" - Ayaz məni səsləyincə geri çevrildim. Saçlarını qaşıyaraq mətbəxə girib mənə doğru addımlamağa başladı. Əynindəki sport şalvar hər an belindən düşəcək kimi idi.
"Burada nə işin var?" - belimdən tutub alnımdan öpdü və geriyə getdi. Ayağımın altından çəkilən döşəməyə güclə dirəndim yıxılmamaq üçün. Niyə belə şeylər edirsən, Ayaz?!
"Süfrə hazırladım ikimizə" - yana çəkilib masanı göstərdim. Bir müddət eləcə boş-boş baxdı. Sonra gülümsədi. Oh...Bir an yanlış bir şey etdiyimi sanmışdım.
"Hm..." - mənə döndü - "Demək, indidən arvadım olmaq üçün hazırlıqlara başlamısan. Afərin sənə" - eyhamla dediklərinə qarşı sanki başımdan aşağı qaynar su tökdülər. Dodaqlarımı hirslə bir-birinə sıxıb geriyə çevrildim. Elə qapıya doğru atdığım ilk addımda qolumdan tutub məni özünə çevirdi.
"Bura gəl, sevgilim, zarafat edirdim" - məni qollarına arasına alıb başıma yumşaq öpüş qondurdu - "Əsəbləşmə, sən"
Qolları arasından çıxdım - "Öküzsən, Ayaz!" - dedim hirslə. Gülümsədi.
"Bilirəm, gözəlim. İndi isə bu öküz acıb" - keçib masa arxasında əyləşdi. Bir əlinə çəngəli alıb dodaqları arasından buraxdığı havanın çıxardığı səsin müşayiəti altında masanı başdan başa süzdü.
"Məncə səni almaq