həyatımda etdiyim ən doğru hərəkət olacaq" - heyranlıq dolu səslə dilləndi. Ahh! Bu adam dəli edəcəkdi məni! Qollarımı qoynumda qovuşdurdum.
"Yəni, bircə süfrəyə görə belə düşünürsən?" - dedim incik dolu səslə. Çəngəli pendirə batırıb ağzına götürdü.
"Gecə bütün səbəbləri saydığımı xatırlayıram nəsə" - gözaltı mənə baxıb yenidən yeməyə davam etdi. Eləcə qaldım orada. Bu adam bir cavabı ilə necə də məni susdurmağı bacarırdı!
Atışma dolu keçən yeməyin ardından birlikdə süfrəni yığışdırırdıq. Ayaz çirkli qabları sudan keçirir, mən isə qabyuyan maşına yerləşdirirdim.
"Qolun necədi?"
"Yaxşıdı sən narahat olma"
"Keyimə olur?"
"Arada bir"
Bütün qabları qabyuyana yığdıqdan sonra düyməni sıxdım. Birdən Ayaz məni özünə çevirdi və hər iki əli ilə belimi sardı.
"Mənə bu işi gördürə bilən ilk qadın olaraq rekordlar kitabına düşəssən" - dedi istehzahla.
"Kamil dayı vaxtında demişdi ki, bu odunu, ancaq sən yontaya bilərsən. Deyəsən, alınır hə, sevgilim?". Ağzı heyrətlə aralandı.
"Bunu yazdım bir qırağa" - deyib göz vurdu.
Birdən ağlıma gələn şeylə qollarından çıxdım. Sual dolu baxışları altında çəkməcəyə yaxınlaşdım. Əlimdəki dərman və bir stəkan su ilə yenidən ona yaxınlaşdım. Qaşlarını çatmış, eləcə baxırdı.
"Nə baxırsan, Ayaz, al iç bunu"
"Ehtiyac yoxdu day bunlara" - dedi bezginliklə.
"Ayaz...!" - qaşlarımı çatdım - "Belə mızmız olduğunu bilsəydim evlənməyə razı olmazdım". Bic-bic gülümsəməyə başladı.
"Tələsmə, gözəlim, hələ bu cümləni çox işlədəssən". Nə?! Gözlərim dəhşətlə aralandı. Bu adam ciddi idi?!
* * *
Ayazla birlikdə evdən çıxan kimi istər-istəməz gödəkcəmə sardım qollarımı. Mart ayı girmiş olsa da hələ də günəş şüası ətrafı isidə bilmirdi.
Həyətin girişində dayanıb gözləməyə başladıq. Ayaz çiynimdən tutub məni özünə sıxdı. Başımı azca qaldırdıb ona baxdım. Mənə sevgi ilə gülümsəsə də bayaqkı atışdığım adamdan əsər əlamət yox idi. Daha sərt idi. Ah, təbii ki, arxada mühafizəçilər var idi. Başqalarının yanında daha çox sərt adam