İlk olaraq Ayaz beyin tomoqrafiyasına girmişdi. İndi isə həkimin otağında həyəcanla onun deyəcəklərini gözləyirdik. Düzü, həyəcanlı olan bir mən idim.
"Hər şey yolundadı" - dedi həkim əlindəki üzərində nə yazıldığını anlamadığım vərəqləri masaya qoyaraq. Tutduğum nəfəsimi sonda rahatlıqla buraxa bilmişdim. Gözlərimi Ayaza çevirincə mənə baxdığını gördüm. Gülümsəyirdi...
"Tomoqrafiyanın cavabı müsbətdi. Hər şey yaxşıya doğru gedir". Həkim də sevincli görünürdü.
"Ayaz bəy, qolunuzda ara-ara keyimələr olacaq. Bu normal haldı. Qolunuzu çox yükləməsəz getdikcə bu hal aradan qalxacaq. Artıq fizioterapiyaya ehtiyac yoxdur. Hələki bir həftə dərmanlara davam". Anındaca Ayaz həkimə döndü.
"Dərman olmaz!" - dedi sərt səslə. Off! Bu adam nə etməyə çalışırdı?!
"Tam sağalmağınız üçün bu vacibdi" - dedi həkim böyük səbrlə. Deyəsən, bu həkimlərə xas cəhət idi. Səbr və anlayış.
"Olmaz dedim! Həyatımda içmədiyim qədər dərman içmişəm. Kifayətdi bu qədəri"
Həkim tərəddüt dolu baxışlarını mənə çevirincə anlayışla gülümsədim. İçməyəcəkmiş! Onu yola gətirərdim mən!
* * *
"Bizi öldürəssən" - dedi Ayaz zarafatyana. Bu dəfə mən sükan arxasında, o isə yan oturacaqda əyləşmişdi. Həkim qəti olaraq avtomobil idarə etməyi qadağan etmişdi. Ani baş gicəllənməsi və ya çəp görmə ola bilərdi. Nə də olsa tam sağalmamışdı.
Dilim iki metr qabağa çıxsa da sonda sükan arxasında otura bilmişdim. Düzü, əsas silahımdan istifadə etmişdim. Öz təhlükəsizliyimi ortaya atınca razı olmuşdu.
Əslində, qorxurdum. Hər iki əlimlə sükandan bərk-bərk yapışsam da Ayaza bəlli etməməyə çalışırdım. Yoxsa o qədər çabam boşa gedəcəkdi.
"İnan mənə öldürmək istəsəm tam edərəm. Sənin kimi yarımçıq yox" - bütün gərginliyimi basdırıb zarafatyana cavab verdim. İlahi, ağlanmalı günümüzə gülürdük. Deyəsən, o qəzadan sonra beynimiz hələ özünü bərpa edə bilməmişdi.
"Həm, Kanadada yaxşı avtomobil idarə etməyi öyrənmişdim". Birdən, içəridəki hava gərildi. Mənə atdığı o qısa baxış udqunmağıma səbəb olmuşdu. Dilimi