i ilan sancsın mənim! Bu söhbəti açmamalı idim!
"Sağa" - dedi quru səslə. Sözünə əməl etdim. Nə də olsa iki saatdı hara getdiyimizi bilmədən sürürdüm avtomobili. Sadəcə, bir dəfə soruşmuşdum hara getdiyimizi. Onda da cavabsız qalmışdı sualım. Daha da soruşmağa cəht göstərməmişdim. Boşuna oksigen israfı olacaqdı. Yavaş-yavaş tanıyırdım artıq bu adamı.
Daha yarım saat çəkən yoldan sonra birmərtəbəli evin qarşısında avtomobili saxladım. Hansısa dağlıq kəndə gəlmişdik. Son bir saatlıq yol, ancaq belə kiçik evlərlə dolu idi. Ayaz aşağı enincə mən də qapını açıb maşından düşdüm.
Yaman soyuq idi. Ətraf ağappaq qarla örtülmüşdü. Gülümsədim. Soyuğu sevməsəm belə qarı sevirdim.
"Gəl" - Ayaz məni səsləyincə üzərimdəki gödəkçəyə sarılıb ona yaxınlaşdım.
Yaxşı ki, Ayaz qalın geyinməyimi tapşırmışdı. Ah, o təbii ki, bura gələcəyimiz üçün demişdi.
Qolunu mənə sarıb qarın üzərində arxamızca iz buraxaraq addımlamağa başladıq. Kiçik taxta qapını itələyib həyətə daxil olduq. Buradan evin girişinə qədər yol qardan təmizlənmişdi.
Təmizlənmiş yolla evə doğru irəliləməyə başladıq. Üzərini örtən qar belə evin köhnəliyini gizlədə bilməmişdi.
Ancaq bu dəqiqə beynimdə dolanan daha başqa şeylər var idi. Məsələn, hara gəlmişdik? Bu qədər yolu niyə gəlmişdik? Soruşmayacaqdım...! Buzdan adam yenə cavabsız qoyacağı üçün bir daha soruşmayacaqdım!
Qapıya çatdığımızda Ayaza gərgin baxış atdım. Məndən fərqli olaraq rahat idi. Həm, mən niyə gərilirdim ki? Buranın hara olduğunu belə bilmirdim.
Ayaz dəmir qapıya vurunca bir an ev başımıza uçacaq sandım. Sadəcə bir anlıq...Dəmir qapı belə bu evə o qədər yad qalmışdı ki...
Çox keçmədən qapı açıldı və kiçik şirin qız qarşıladı bizi. İlk olaraq uşağın qırmızı saçları diqqətimi çəkdi. Tam olaraq mənim kimi...Ancaq gözləri qəhvəyi idi. Uşaq da eyni təəccüblə mənə baxsa da sonra Ayaza döndü baxışları və anındaca üzündə geniş gülümsəmə yarandı.
"Aysu, qızım, kim gəldi?" - deyə bir xanım səsi gəldi içəridən.
"Ayaz!" - deyə cavabladı