ı sonra yenidən qarşıma keçib əyləşdi.

"Onun bildiyini haradan bilirsən? Yoxsa..."- başını salladı necə gəldi - "Danışmısız". Qeyri-ixtiyari gülümsədim. Həqiqətən, bunu sorğulayacaqdı indi?!

"Sən ciddisən? Vacib olan budu, Ayaz?!" - ayağa qalxdım hirslə - "Həm deməmişəm deyirsən, həm də onun bildiyini haradan bilirsən deyə soruşursan!". Başımı itirəcəkdim! Bu necə bir oyundu?!

Ayağa qalxıb qarşıma keçdi.

"Keç otur. Sakitləş!"

"Sakitləşmək?! Mümkündü bu?!Qürurum, hisslərim, duyğularım...Bunları itirərkən necə sakit olmağı gözləyirsən məndən?!" - üzünə doğru qışqırdım bütün qəzəbimlə. Gözlərini qapadı.

"Bütün itirdiklərinin səbəbkarı mənəm. Mənim axmaqlığım ucbatından oldu! Heçnə unudulmayacaq bilirəm" - gözlərini açdı - "Lənətə gəlsin, Qırmızı, mənə nə deyirsən de! Ancaq mən, mənim olana söz gətirəcək bir hərəkət edəcək qədər əclaf deyiləm!"

"Sənə inanmıram". Əsəbdən yerimdə dura bilmirdim. Mənim olanmış! Zorla mənim olan deməli idi!

"Ərşad! Öldün sən!". Dodaqaltı mırıldandıqları afallatdı məni. Mən burada itirdiklərimdən danışırdım o nə deyir! Hıh! Nəyə təəccüblənirəm ki! İtirdiklərimi onun ucbatından itirmədimmi? İndi bütün bunlara yanmağını gözləmək tam bir axmaqlıqdı!

"Dünən danışdıqlarımız...Çox axmaqca olsa da peşmanlığına inanmışdım. Bircə qram məni düşündüyünə, duyğularıma dəyər verdiyinə inanmışdım. Mənə səni sevirəm demişdin!" - əllərimi sinəsə qoyub bütün qəzəbimlə geriyə itələdim. Zibilə qalasan! Bir millim belə tərpənmədi!

"Mənimlə evlən dedin, Ayaz! Evlən dedin! Düzdü, həmin an ciddi olmadığını anlamışdım, ancaq indi çox gözəl aldım cavabımı. Bilirsən nə var? Bundan sonra mənimlə oynamağına icazə verməyəcəm. Oyun bitdi, Ayaz!"
Bir söz söyləməsinə imkan vermədən çantamı əlimə alıb otaqdan çıxdım.

İti addımlarla irəliləyərkən Ərşad qarşıma keçdi.

"Çəkil"

"Suay, o mənə deməmişdi"

"Çəkil, dedim!". Otaqdan qırılma səsi gəlincə ikimizdə həmin tərəfə çevrildik.

"Bunu danışacıq" - dedi Ərşad