. Bu...Bu o qədər...Ahh!!! Qadının yanağından süzülən bir damla yaş oturdu sol tərəfim üstündə.
Cəld əlinin tərsi ilə yanağından süzülən yaşı yox edib dərin nəfəs çəkdi içinə. Ayaza döndüm. Gözləri uzaqlara dalmış, işarə barmağını çənəsinə sürtürdü eləcə.
"Hələ iki yaşında idi mənim balam. Həkimlər ürək çatışmamazlığı diaqnozu qoydular. Əslində doğuşdan gələn bir xəstəlik imiş. Yoldaşım tərəfdə belə bir xəstəlik var" - qadın titrək səslə dilləndi. Barmaq ətlərini didirdi eləcə. Necə ədalətsiz bir dünyada yaşayırdıq...Körpə idi axı...İlahi, belə dərd olar?!
"Bir il dayanmadan müalicə etdik. Sonra imkanımız olmadı. Yoldaşım dənizçi adamdı. Mən də işləmirəm. Anasından qalma daxma kimi evi satdı məcburən. Oradan gələn pulda elə iki aylıq müalicəyə çatdı". Qadının çarəsizlik dolu səsi tək-tək bütün sümüklərimi sızladırdı. Artıq tuta bilmədiyim yaşlar süzülürdü yanaqlarımdan. Bu necə bir şey idi?! Bunun üstündə bir dərd varmıydı bu həyatda?!
"Çarəsiz qalmışdıq. Hər gecə yatanda səzzizcə nəfəs alıb verişinə qulaq asırdım. Yuxu getmirdi gecələr gözümə. Birdən mən yatarkən ürəyi dayanar deyə". Birdən Ayaz hiddətlə ayağa qalxıb otaqdan çıxdı. Sonra isə qapının çırpılma səsi doldu səssiz otağa.
Hər iki əlimlə göz yaşlarımı silib dərindən nəfəs aldım. Qadını təsəlli edəcək bir söz deməli idim, ancaq tutulmuşdu dilim. Beynim donmuşdu sanki. O kiçik, qırmızı qızın nəfəs almaması ehtimalı...Bu dəhşət idi sadəcə.
Sonda, qadın gözlərini qaldırıb mənə baxdı. Gülümsəyirdi.
"Sonra, Ayaz gəldi qapımıza. Buradan keçən zaman maşını qara batmışdı. Qapını döydü. Kömək istədi. Məlik evdə idi. Nəsə, hava soyuq olduğu üçün evə dəvət etdik. Aysunu gördü. Aysu deyirəm, ancaq o adı belə ona Ayaz qoyub. Niyə Aysu onu bilmirəm. Nəysə...Həmin vaxt yaxşı deyil idi Aysunun vəziyyəti. Balamı ölüm alırdı bizdən" - sonda qadın ağzından qaçan hıcqırığa əngəl ola bilməmişdi. Özümü onun yerinə qoymağa belə cəsarətim yox idi. Mənim içim bu qədər yanırsa...Onunkunu təsəvvür etmək belə