istəmirdim. Yenidən eyni şeyləri təkrarladı. Gözlərini sildi, burnunu çəkdi və baxışlarını didiklədiyi barmaqlarına endirdi.
"Xəstə olduğu üçün həyətdə oynamağa icazə vermirdik deyə dostu olmadı heç balamın. Ona görə tanımadığı insanları tez qəbul etmir. Ancaq nədənsə Ayazı görən kimi sevmişdi. Bəlkə də hiss etmişdi Ayazın ona həyat verəcəyini". Artıq gülümsəyirdi qadın, gözlərinin içi kədərlə parlasa belə.
"Ayaz bizim etdiyimiz kimi Aysuya xəstə kimi davranmırdı. Elə həmin günün səhərisi hamımızı yığıb təyyarə ilə Bakıya apardı. Qızım yenidən orada müayinə olundu. Yeni müalicə yazıldı. Bütün bunları heç tanımadığı adamlar üçün Ayaz etmişdi". İçimdəki ağırlığın üzərinə qürur hissi də əlavə olunmuşdu. Çənəmə doğru süzülən yaşı sildim. Bütün bunları mənim sevdiyim adam etmişdi!
"Uyğun ürək axtarışı üçün sıraya girdik. Tükənən ümidlərimizi yenidən geri qaytardı Ayaz. O qədər inanırdı ki. Bizə də inanmaqdan başqa çarə buraxmamışdı. Bir ay Bakıda qaldıq. Ayazın evində...Sonra evimizə qayıdıb müalicəni burada davam etdirməyə qərar verdik. Ayaz nə qədər etiraz etsə də qayıtdıq. Ona daha nə qədər yük ola bilərdik ki" - gülümsədi - "Ancaq, Ayaz yenə bir yaxşılıq daha etmişdi. Geri qayıtdığımızda evimiz təmir olunmuşdu. Yeni əşyalar, rütubətsiz divarlar, balam üçün təzə oyuncaqlar...Hər şey...". Uzanıb əlimdən tutdu.
"Suay, əlini tutduğun adam, mənim qızıma ikinci həyat verdi. Ölümün pəncəsindən çəkib çıxardı onu" - onun üzündəki kədər dolu gülümsəməyə qarşılıq mən də gülümsədim. Dilimi itirmişdim...Ya da səsimi...Bu adamın qəlbi nə qədər geniş idi belə? Mənim adamımın...
Qadın geriyə gedib üzünə düşmüş saçını arxaya atdı.
"Bir gün Aysu ilə Ayaz danışanda eşitmişdim. Ayaz Aysuya demişdi ki, 'əgər sağalsan səni başqa mələklə tanış edəcəm. O da sənin kimi qırmızıdı". Ah, indi anlayırdım. Məni ona görə buraya gətirmişdi...!
"Əslində biraz gec anladım danışdığı qırmızı mələyin sevdiyi qız olduğunu". Qaşlarım havalandı.
"N...Necə?" - dəqiqələr sonra ağzımdan