n çıxan tək kəlmə bu olmuşdu. Gülümsədi.
"Bir gün dayana bilməyib səni soruşdum. Bir söz demədi. Gətir, tanış olaq dedim, tapsam mütləq dedi". Deyəsən, Kanadada olduğum zaman olmuşdu bütün bunlar.
"Mən Ayaza baxım" - deyib ayağa qalxdım. Qonaq otağından çıxıb dəhlizə keçdim. Gödəkçəmi geyinib Ayazın gödəkçəsini də götürdüm. Qapını açan kimi sevdiyim adamın iri cüssəsi ilə qarşılaşdım. Evə qalxan ilk pilləkəndə oturmuşdu. Cəld ona yaxınlaşıb gödəkçəsini çiyninə atdım. Bir anlıq çaşqınlıqla mənə dönsə də yenidən qarşıya çevirdi baxışlarını.
Yanında əyləşdim. Səssiz idik. Əslində deyəcək o qədər söz var idi ki. Sadəcə, nədən başlayacağımı bilmirdim. O kiçik qızın özündən dəfələrlə ağır xəstəliyi öz bədənində daşıması...Həyat o qədər ədalətsizdi ki. Qollarımızı bağlayırdı yaşadıqlarımız. Kar edirdi bizi. Lal olurduq, dinə bilmirdik. Bacardığımız sadəcə görmək idi. Yanaraq hər şeyə şahid olmaq və heçnə edə bilməmək. Böyük bir acizlik...
"O sağalacaq" - dedim nə qədər inanması çətin olsa da. Əldən nə gələrdi ki. Düşünməklə həll olsaydı bütün problemlər, onda düşüncə qabiliyyətinə sahib olmazdı heç bir insan.
Ayazdan bir səs gəlmədi. Narın-narın yağan qar dənəciklərini izləyirdi eləcə. Çarəsizlik dolu susqunluq idi bu. Acı dolu...
Yavaşca qoluna girib başımı çiyninə söykədim. Onu belə görməyə dayana bilmirdim. Lənətə gələsən! O belə çarəsiz qalmışsa...Ümid etmək çox çətin idi.
"Bir şey de, Ayaz" - yenidən səsləndim ona. Hərəkətsiz idi. Nəfəs belə almırdı sanki.
"Bu qədər pul heç bir işə yaramır. Kömək edə bilmirəm ona. Gözümüzün qabağında əriyir" - soyuqdan qatılaşmış səsi o qədər çarəsiz çıxmışdı ki. İçim titrədi.
Başımı qaldırdım - "Ayaz, mənə bax" - deyə ona səslənsəm də hərəkət etmədi. Çənəsindən tutub üzünü özümə doğru çevirdim. Qorxaraq baxırdı gözlərimə.
"Sən necə bir adamsan?" - deyincə qaşlarını çatdı. Baxışları sual doluydu.
"Tanımadığın bir ailəyə heç kimin etmədiyi qədər kömək etmisən. O uşağı yenidən həyata qaytarmısan. İndidə ona kömək