edə bilmirəm deyirsən"
"Sən..." - deyib dayandı.
"Sevil xanım danışdı mənə hər şeyi" - dedim vermək istədiyi suala cavab olaraq. O isə sadəcə vecsizliklə gözlərini çevirdi hər zamankı kimi. Off! Bu adamın etdiyi yaxşılıqların fərqində olmaması dəli edirdi məni!
Tam ağzını açırdı ki, cəld sözə atıldım.
"Yenə mən bir şey etmədim, sadəcə maddi köməklik etdim demə!" - hirslə dilləndim.

"Bu ilk deyil ki. Lalə, Əli..." - deyincə mənə döndü.
"Əli?" - deyə soruşdu çaşqınlıqla. Afallamışdı.
"Hə, Əli. Ona etdiklərini də bilirəm. Kamil dayı danışdı mənə hər şeyi"
Bir qaşı eyhamla havalandı - "Kamil dayı ilə danışmısan? Nə vaxt?". Ah! Bu sualın yeri idi?!
"Səninlə qarşılaşdıqdan sonra" - başını sallayıb qarşısına döndü. Buz tutmağa üz tutmuş əllərimi gödəkcəmin ciblərinə saldım.
"Üşüyəcəksən içəri gir" - quru səslə dilləndi gözucu mənə baxaraq. Onu tək qoymacaqdım! Yoxsa beynində hər şeyi öz əleyhinə quracaq, özünü günahlandıracaqdı səbəbsizcə.
"Sən qaranlıq adam deyilsən. Sən tanıdığım ən təmiz insansan" - deyincə mənə qısa baxış atdı. Dodaqları istehzayla yana qıvrılmışdı.
"Nə?!" - çiyninə vurdum çiynimlə - "Nəyə gülürsən?! Düzünü deyirəm!" - deyə üsyan etdim. Hələdə gülümsəyirdi! Mənə döndü.
"Soyuq sənə yaxşı gəlmir, Qırmızı. Keç içəri" - istehza dolu sözlərini qulaqardı etdim. Çünki, ağlıma başqa bir şey ilişmişdi.
"Niyə Aysu?" - anlamamış baxışlarını üzümə dikdi.
"Uşağın adını niyə Aysu qoymusan?" - anındaca qaşları havalandı anlamış kimi.
"Heç anlamadın?" - deyə soruşdu eyhamla.
"Nəyi anlamalıyam?!". Bu adamın şifrəli sözləri dəli edirdi məni!
"Adımızın ilk hecaları" - deyincə çaşqınlıqla eləcə qaldım. Ayaz...Ay! Suay...Ah!!! Anladığım şeylə iri-iri açıldı gözlərim. Məndən icazəsiz açılan ağzıma basdırdım əlimi.
"Sənə inana bilmirəm!" - üstümdəki təəccübü atıb boynuna doladım qollarımı. Bu adam hər saniyə məni daha da bağlayırdı özünə. Kim gözləyərdiki belə bir şeyi buz torbası adamdan!
"Deyəsən, çox sevdiniz bunu, Qırmızı