ı xanım" - eyhamla qulağıma doğru fısıldadı. Cəld geriyə gedib başımı salladım.
"Özüdə çox..." - deyincə bicliklə dodaqları yana doğru qıvrıldı. Kefi yerinə gəlmişdi...!
Üzümü əli ilə qavrayıb yumşaq öpüş qondurdu dodağıma.
"Daha nəyi sevdiyinizi bilmək olar?". O öz əyləncəsindəykən mən hələdə o qısa öpüşün təsiri altında qalmışdım. Üstümdə bu qədər güclü hiss buraxması yaxşı idi yoxsa pis hələdə anlaya bilməmişdim!
"Deyəsən, mən bildim daha nəyi sevirsiz" - dedi Ayaz yarıağız gülüşlə.
"Nəyi?" - deyə soruşunca dodaqlarıma yapışdı yenidən. Bir an yaşadığım çaşqınlıqla eləcə donub qalsam da, sonra qarşılıq verməyə başladım sevdiyim adamın öpüşünə. Qollarımı boynuna daha da doladım. Həqiqətən, ehtiyacım olan tək şey bu adamda idi. Ehtiyacım olan tək şey bu adam idi!
"Ayaz" - eşitdiyim incə səslə cəld geriyə getdim. Zibil! Aysu görmüşdu bizi! Qapı ağzında çaşqınlıqla bizi izləyəyirdi. Mən, pərt olmuş vəziyyətdə Ayaza dönərkən, o hələ də gülümsəyirdi mənə. Hirslə dodaqlarımı bir-birinə sıxdım.
"Gülmə!". Utanmaz adam!
Ayaz mənə göz vurub ayağa qalxdı. Aysunu qucağına alıb içəri daxil olduqdan sonra mən də çarəsiz qalıb onların arxasınca getdim.
* * *
Gecəni burada qalmışdıq. Geri dönmək istəsək də Sevil xanım buraxmamışdı bizi. Yemək yemiş, Aysu ilə çoxlu oyunlar oynamışdıq. Yaralı, ancaq təmiz bir qəlb...Bir ara Sevil xanımla da dərdləşmişdik. Çox acılar çəkmişdi. Mənimkilərin belə çox üstündə...
Səhər tezdən oyanıb yeməyimizi yeyib yola düşmüşdük Ayazla. Nə qədər çətin olsa da Aysudan ayrılmalı olmuşduq. Əslində biraz daha qala bilərdik, ancaq işdən təcili olaraq məni çağırmışdılar. Bəzi sənədlərə imza atmalı idim. Son iki ayda etdiyim sadəcə bu idi. Həftədə bir dəfə sənədlərə imza atmaq üçün şirkətə gedirdim. Ayaz komada olarkən işdən ayrılmaq üçün ərizə yazsam da Zahid bəy qəbul etməmişdi. Nə qədər lazımdısa səni gözləyəcik demişdi. Artıq işə dönməyin vaxtı idi. Həm, Ayaz da düzəlmişdi.
"Orada işləməyə məcbur deyilsən" - dedi Ayaz quru səslə.