İndi də yeni problemimiz çıxmışdı. Ayaz və onun kaprizləri!
"Bunu danışmışdıq". Gecə boyunca onu yola gətirmək üçün çabalamışdım. Ancaq son nəticə göz qabağında idi. Off!
"Əgər belə çox işləmək istəyirsənsə bizim şirkətə gəl. Artıq ora həm də sənindi"
"Ayaz!" - ona qısa baxış atdım - "Qazanmaq üçün əziyyət çəkmədiyim bir şey mənim ola bilməz. Həm, mən işimdən çox razıyam!".
Şəhərə daxil olan kimi tıxaca ilişmişdik hər zamankı kimi.
"Bizi çökdürməyə qərarlısan yəni?" - deyincə hirslə ona döndüm.
"Hə, sənin dərdin budu?! Sizin şirkəti çökdürməyim?!" - istəməsəm də səsim yüksək çıxmışdı. Bezginliklə nəfəsini buraxdı.
"Elə olmadığını bilirsən. Sənin yerin mənim yanımdı! Rəqiblərimin yox!"
"Özün də deyirsən. Onlar sənin rəqiblərindi, Ayaz, mənim yox!"
"Sən də mənim arvadım olacaqsan!"
"Bu bir səbəb deyil!"
"Mənimlə söz güləşdirmə! O işdən çıxacaqsan!"
"Heç yerə çıxmayacam!"
"Səbrimi sınama!"
"Sə-". Birdən yola atılan insanla cəld əyləcə basdım. Maşından ürək ağrıdıcı sürtülmə səsi çıxarkən, son anda qəzadan xilas olmuşduq. Bir an bütün o baş verən qəza gözlərim önündə canlandı. Zibil! Nəfəsim kəsilirdi sanki. Titrəyən əlimi sıxılan boğazıma qoydum.
"Suay, mənə bax!" - Ayazın səsi qulağımda uğuldadı. Mən hərəkətsiz qalarkən üzərimə əyilib kəməri açdı. Nəfəsim kəsilirdi...! Kəsik-kəsik nəfəs almağa başladım.
"Şştt...Keçdi, gözəlim" - məni qolları arasına aldı. Bir əli ilə saçlarıma digəri ilə belimə sığal çəkməyə başladı. Başımı boyun girintisinə basdırdım. Eləcə süzülürdü yaşlar səssizcə gözlərimdən.
Biraz daha özümə gələrkən getdikcə çoxalan siqnal səsi doldu qulaqlarıma. Ayazın qollarından çıxıb hər iki əlimlə gözlərimi sildim.
"Yaxşıyam" - dedim Ayazın narahatlıq dolu baxışlarına cavab olaraq.
"Mən sürəcəm" - deyə Ayaz qapını açmaq istərkən qolundan tutub saxladım onu.
"Yox, Ayaz, yaxşıyam mən"
Göz bəbəkləri iriləşdi - "Əsirsən, xəbərin var özündən! Düş!"
"Yaxşıyam dedim! Həkimin dediklərini unudursan!" - deyə etiraz edincə