ə hirslə söyüş mırıldanıb yumruğunu keçirdi çəkməcəyə.
Bunu razılıq olaraq qəbul edib yenidən kəməri taxdım. Getdikcə artan siqnal səsləri hay-küylə qarışınca içimə dərin nəfəs çəkib hər iki əlimlə bərk-bərk sükanı qavradım və hərəkətə gəldik.
Avtomobili şirkətin qarşısında saxlayıb Ayaza döndüm.
"İşim çox çəkməz. Gözlə məni". Başını salladı.
"Ayaz...!"
"Uzatma, Qırmızı! Sürməyəcəm bu zibili!"- qışqırsa belə tam olaraq razılıq aldığım üçün içim rahatlamışdı. Cəld aşağı enib şirkətə doğru irəliləməyə başladım. İri giriş qapısından içəri daxil olub liftlə yuxarı mərtəbəyə qalxdım.
Əsmər məni görən kimi üzünə geniş gülümsəmə yerləşdirdi.
"Suay xanım, xoş gəlmisiniz"
"Xoş gördük" - deyib otağıma daxil oldum. O da mənim arxamca təbii ki.
"Ayaz bəy necədi?"
"Şükür, yaxşıdı". Masa arxasına keçib əyləşdim. Masa üsərindəki sənədi açdım.
"Budu?"
"Bəli. Zaur bəy hər şeyi həll edib. Sizə, sadəcə, imza atmaq qalır"
Vərəqləri tez-tez çevirməyə başladım. Tam detallarına qədər incələməyə vaxt yox idi. Həm, Zaur bəyə güvənirdim. Ən əsadı da Əsmərə...
Lazımi yerlərə imza atıb sənədi Əsmərə uzatdım.
"Suay xanım, nə zaman qayıdacaqsınız?" - deyə tərəddütlə soruşdu. Onu acılayacağımı düşünürdü, deyəsən.
"Bu yaxınlarda" - deyincə üzünə geniş gülümsəmə yayıldı.
"Başqa nəsə problem var?". Başını iki yana salladı. Çox şükür! İlk dəfə hər şey yolunda gedir deyə düşünərkən...qapı açıldı və bu fikir cəld tərk etdi beynimi. Zibil! Nə istəyirdi yenə bu məndən?!
"Əsmər çıx" - dedim gözlərimi bir an olsun ondan ayırmadan. Əsmərin çaşqınlıq dolu baxışları ikimiz arasında gedib gəlsə də sözümü mənə ikinci dəfə təkrarlatmadan tərk etdi otağı.
Ayağa qalxıb qarşısına keçdim.
"Nə var?" - səsimi bacardığım qədər sakit tutmağa çalışırdım. Hər an özümü itirə bilərdim.
"Yaxşı görünürsən" - dedi yarıağız gülüşlə. Ah, yenə oyun oynamaq eşqi üstündəydi!
"Niyə buradasan?". Hirslə yumruq halına gətirdim əlimi. Yavaş-yavaş bədənimdən istilik qalxırdı yuxarı doğru.