bilersen" - dedi Zöhre gerginlikle. Bu qeder böyüdecek ne vardı axı?! Günahım yox idi menim!
"Sen narahat olma" - deyib içeri daxil oldum. Qonaq otağına girdiyim an Ayazla göz-göze geldik. Gerginlikle udqundum.
Başdan aşağı süzdü meni - "Hansı cehennemde idim?!" -ele bir kükredi ki...Onun mene doğru gelmesine mehel qoymadan men ona yaxınlaşdım. Bir daha ağzını açırdı ki, elimi qaldırdım.
"Birde mene başqa birinin yanında qışqırma!" - afalladı.
"Cehennemde deyildim! Parka idim!" - elimle paltarımı gösterdim - "İdman edirdim! Bizi öldürmeye çalışan adamı tutduğuna göre tekce bir yere getmeye haqqım olduğunu düşündüm!" - dedim hirsle. Elece gözlerini qırpışdırdı.
"He, birdeki dünen mene get deyen adamın bu gün evime geleceyini düşünmemişdim, bağışla! Yoxsa evden çöle çıxmazdım!". Oh...Rahatlamışdım. Elede çetin deyilmiş. Bir addım atdı mene doğru.
"Sene zeng etdim" - dedi sakit tonda.
"Telefonum evde qalmışdı"
Bir neçe saniyelik baxışmamızın ardından qolları arasına aldı meni. Men çaşqınlıqla elece qalarken burnunu boyun girintime basdırdı.
Ağzımı açacağım zaman sanki bunu anlamış kimi - "Sus" - deye emr etdi. Susdum...
Havada qalmış qollarımı doladım ona. Bütün gerginliyim çekildi o an. Sert qoxusu dolmuşdu yene burun deliklerime. Gülüşüme de, göz yaşlarıma da tek sebeb bu adam idi.
Bütün yaşadıqlarımız uçmuşdu sanki. İkimiz var idik yene. Bir-birimize ehtiyacımız var idi bizim. Başqa da heçne...
Sozsuzluq kimi gelen zamandan sonra geriye çekildi.
"O telefonu ya ud, ya da boynundan as. Bilmirem, ancaq ilk zengimde o telefon açılmış olsun" - dedi emrvari tonda.
Gülümsedim - "Yaxşı" - dedim itaetkarlıqla. İri eli ile üzümü qavradı.
"Birde meni bele qorxutsan menden incime" - dedi yeniden eyni terzde. Yeniden başımı salladım.
"Bağışladın meni?" - tereddütle soruşdum. Cavab vermedi. Geriye çevrildi. Bu da ne idi indi? Ayaz...Bir damla yaş süzüldü yanağımdan aşağı.
Çekmeceden nese çıxarıb yeniden keçdi qarşıma. Buğlanmış baxışlarım altında

<< 1 ... 111 112 [113] 114 115 ... 181 >>