oturmuşdu. Sanki tek-tek menim ölçülerime uyğun tikilmişdi. Bir daha döndüm etrafımda. Paltarın uçuşan etekleri bir daha aşiq edirdi meni özüne. Ayağımda qutunun içindeki beyaz, bilekden bağlanmalı dikdaban var idi.
Qapının cingiliti zeng sesi ile son defe güzgüde özüme baxıb çıxış qapısına doğru qaçdım. Qapını açdığım an gördüyüm menzere ile bir neçe defe gözlerimi elece qırpışdırdım.
Başdan ayağa diqqetle onu süzdüm. Her zamankı kimi qara kostyumda olsa da bir ferqlilik var idi. Saçlarını yuxarı daramışdı. Gözlerinin içi gülürdü.
İçeri girib qapını arxasınca bağladı. O da meni eyni terzde süzdü. Tilsimlenmişdi sanki. Baxışları sevgi dolu idi.
"Qırmızı, melekler kimisen" - dedi heyranlıqla. Gülümsedim.
"Ayaz, nefes kesicisen". O da gülümsedi. Mene doğru addım atdı. Her iki ile başımı elleri arasına alıb alnıma öpüş qondurdu.
"Menimsen" - deye fısıldadı - "Menim qadınım". Niye bilmirem, ancaq içim-içime sığışmırdı. Üreyim sanki qanadlanıb uçacaqdı.
Geriye çekilib cibinden qara parça çıxardı. Men bunun ne olduğunu anlamağa çalışarken o çoxdan aydınlıq getirmişdi.
"Gözlerin bağlanacaq" - deyib mene doğru gelince bir addım geriledim.
"Niye, Ayaz?!" - dedim qorxuyla. Bütün bu olanları anlaya bilmirdim.
Gülümsedi - "Qorxma, tutacam seni" - bir daha cehd edince yene geri getdim.
"Gözüm açıq olsa olmaz?" - gözlerini çevirdi.
"Yox olmaz! Gecikirik, bura gel" - deyib arxama keçdi. Parçanı gözlerime keçirib arxadan düyünlenince bir şey görmez olmuşdum.
"Ayaz!" - heyecanla dillendim.
"Buradayam, qorxma" - bir eli ile elimden tutdu, o biri ile çiynimden qavradı.
"Gel" - dediyinde addımlamağa başladım yavaşca. Bir şey görmemek çox qorxunc bir şey imiş.
"Ayağını qaldır". Sözüne emel etdim.
"Ay sağol, indi gözle" - ayaq saxladım. Meni buraxınca celd ellerimi qaldırdım qorxuyla.
"Buradayam, qorxma". Qapının kilit sesini eşitdim. Sonra yeniden meni tutdu. Addımlamağa başladım.
"Ayaz, hara gedirik? Niye bağladın gözlerimi?"
"Öyreneceksen, sebr

<< 1 ... 120 121 [122] 123 124 ... 181 >>