18,19,20,21,22,23,24,25,26,27,28

hekaye facebook...
"Mən hissləri tanımıram, Qırmızı. De mənə bu nədi? Əgər bu sevgidirsə..." - alnını alnıma dayadı - "Səni sevirəm"

Zaman durmuşdu...Ürəyimlə beynimin toqquşduğu yerdə idim...Sanki bunu çoxdandı gözləyən qəlbim mən buradayam deyə çırpınırdı. Beynim...O isə qulağıma dəyən son sözlərin yaxasından yapışmış, geri-geri itələyirdi. İstəmirdi onu...Qəbul etmirdi...!

"Qırmızı, bir söz de"

Ayazın üzümə dəyən nəfəsi ayırdı məni bu qarmaqarışıq dava dalaşdan. Başımı yana çevirdim üzümü yalayan nəfəsindən xilas olmaq istərcəsinə. Əlimin altındakı ürəyinin ritmi yavaşımaq bilmirdi. Sanki mənimki ilə inadlaşırdı kim daha sürətlə döyünər deyə.

Çənəmdən tutub üzümü özünə çevirdi - "Susma".

Baxışlarındakı çarəsizliyin altında əzilirdim. Ağır idi bu yaşanılanlar. Rolları dəyişmişdik sanki. O çarəsiz, zəif...Mən qəddar, duyğusuz...

Bir an belə dayanmadan keçən saniyələr boğurdu məni öz səssizliyinin içində. Əlimi çəkmək istəyincə daha da basdırdı sol tərəfinin üstünə.

"Burax...". Etiraz edərcəsinə səs çıxarıb başını iki yana salladı. Sanki sinəsinə inadla basdırdığı əlim ikimizin qəlbi arasında körpü rolu oynayırdı. Əlimin altındakı israrlı atışlar bədənimdə qasırğa yaradırdı özümdən asılı olmadan. Gözləri bir an belə yalnız buraxmırdı göz bəbəklərimi.

Belə olmaz...Ola bilməz...! Ona olan hissizləşdirici duyğularım itə bilməz! Ona olan qəzəbimə sığınmışdım mən. O yox olsa...Gücsüz düşərdim! Ona dirənə bilməzdim!

"Bəsdi" - əlimi geriyə çəkib divarla arasından çıxdım.

"Bax, anladım çətin uşaqlıq keçirmisən. Dayanılması çətin şeylər yaşamısan. Ancaq ən azından ananın səni sevdiyini, səni istəməyərək buraxmadığını bilirsən". Dayanıb üzünü incələdim. Baxışları 'davam et' deyirdi.

"Mən...Mən o sevginin nə olduğunu belə bilməmişəm" - səsim titrəyincə susdum. Gözlərimi qapayıb dərindən nəfəs aldım. Mənə doğru addım atdığını hiss edincə geriyə çəkildim.

"Məni sözlərinlə əzdin, alçaltdın. O