Off! Heyecan basdı. Anlayacaqdı!

"O veziyyetde durub getmisen? Suay niye bele edirsen? Xesteliyi ağır keçirdiyini bilirsen! Bütün geceni sayıqlamışdın qızdırmadan!". Emir, niye bu qeder terssen axı!

"Özümü yaxşı hiss edirdim. Hem evde çox darıxırdım". Yalan üstüne yalan! Cehenneme viza alırdım indiden!

"Axır vaxtlar çox mesuliyyetsiz olmusan! Yaxşı, uzan tez-tez maye qebul et. Pis hiss elesen mene xeber edersen". Ağzımı açacağım zaman siqnal sesi doldu qulağıma. Ah, üzüme bağlamışdı. Boş-boş telefonun ekranına baxdım elece. Ne dese haqlı idi. Bütün geceni başımın üstünden ayrılmamışdı, men ise bu soyuqda durub başqa yere getmişdim. Yeni, o ele bilir.

"Orada durub bic-bic gülmeyi kes, Ayaz! Meni saldığın veziyyete bax!". Çileden çıxarırdı bu adam meni! Dodaqlarındakı hemin gülüşle mene doğru addımladı.

"Ne olub ki veziyyetine?"

"Sene göre deyer verdiyim insana yalan deyirem!"

"Dünyanın bir ucuna menle birlikden getmekden daha yaxşıdı". Daha yaxşı idi?! Off! Bilmirem...!

Başımı geriye söykeyib gözlerimi qapadım. Göz bebeklerim yeniden yanmağa başlayırdı. Alnımda hiss etdiyim elle ürküb gözlerimi açdım.

"Sen yanırsan" - qolumdan tutdu - "Qalx, uzanmalısan". Geriye atdım özümü.

"Bele yaxşıdı". Terpenecek gücüm yox idi. Yene halsızlıq çökmüşdü üstüme.

Bedenim havalanınca çaşqınlıqla gözlerimi araladım.

"Yaxşı, Ayaz, özüm gedecem! Sal aşağı meni!". Kime deyirsen! Sarsaq addımlardan yuxarı qalxdığımızı anladım. O qeder yaxın idik ki! İstiliyini hiss edirdim.

"Ayaz, özüm gede bilerem!". Ayağı ile qapını iteleyib otağa girdi. Meni yatağa qoyub bir şey söylemeden otaqdan çıxdı. Bir neçe saniye keçmişdi ki, hekim xanımla geri qayıtdı.

Gözerimi açdığımda özümü daha yaxşı hiss edirdim. Yerimde dikelib gözlerimi otaqda gezdirdim. Bu defe Ayaz yox idi. Hava qaraldığından otağı çekmecenin üzerindeki gece lampasının yaydığı zeif işıq aydınladırdı. Üzerimdeki nazik adyalı kenara çekib ayağa qalxdım. Boğazımdakı ağrı

<< 1 ... 29 30 [31] 32 33 ... 181 >>