Sen de biraz yat belke özüne geldin" - ayağa qalxacağım zaman eşitdiyimle qıc olub qaldım.
"Ayaz komadadı"
Dilinden tökülen sözleri tek-tek beynime qazındı. Çaşqınlıqlıqla gözlerimi üzünde gezdirdim.
"Ne dedin sen?". Axmaq bir zarafat etdim demeyini gözleyirdim.
"Ayaz komadadı". Başımı iki yana salladım etiraz edercesine. Yox! Yox! Qebul etmirdim bunu! Bu ola bilmezdi!
"Yalandı...İnanmıram sene! Yalançısan sen!" - sinesine vurduğum yumruqlarıma qollarımı turaraq son verdi.
"Yalvarıram, de ki, yalandı" - göz yaşlarımı sildim - "Bax, söz verirem yalan danışdığını unudacam. Heç üzüne vurmayacam". Men bir ümid gözlerine baxarken onun çaresizlik dolu susqunluğu vermişdi cavabımı.
"İnanmıram! Ayazı görecem! Özüm görecem!" - qolumdakı sistemi çıxarıb yataqdan qalxmaq isteyince qollarımdan tutub yatağa sıxdı meni.
"Suay, özünü ele almalısan!" - yene qalxmağa cehd gösterince şiddetle silkeledi meni.
"Eşidirsen meni?! Özünü ele almağa mecbursan! Ayaz üçün. Onun sene ehtiyacı var. Seni yanında sağlam hiss etmeye ehtiyacı var. Bele etmekle ne Ayaza ne de özüne kömek ola bilersen" - bir daha silkeledi - "Başa düşdün meni?!"
Qollarım elleri arasında, sessizce yanaqlarımdan aşağı yaşlar süzülürdü. Sevdiyim adam iki dünya arasında özüne yol cızırdı mensiz. Menden xebersiz...Men burada çaresizlikle qıvranarken onun ruhu atıb getmeyimi düşünürdü bütün çöhresinin onsuzluqla sızıldayan qadını? Her şeyi itirdim sanarken bir yoxluqdan tapıb çıxardığım bütün hissleri evez ede bilen sevgi deyilen hissi bu qeder amansızcamı itirirdim? Nece bir imtahandı bu? Heyatla aramda olan bütün bağlar tek-tek qoparkenmi toplayırdım heyat imtahanının lazımi keçid balını?
Növbeti silkelenme çıxardı meni bu sonsuz döngeye giren düşüncelerin arasından. Boşluq dolu gözlerimi qarşımdakı telaş dolu gözlere dikdim.
"Men yaşamağı unutdum, Emir". Üzümü elleri arasına aldı.
"Söz verirem, düzelecek her şey" - onun zorlayıcı gülümsemesi heç bir şey ifade etmirdi mene. Hiss etdiyim bir şey

<< 1 ... 47 48 [49] 50 51 ... 181 >>