a getmiyəcəm
Nəzrin. (Ərini qucaqlayaraq) inşallah. Inşallah ki bir də bizi qoyub getçəssən
Rövşən. (Nəzrinin alnından öpərək pıçıltıyla ) getmiyəcəm da narahat olma
Daha sonra Rövşən ogluna baxır
Rövşən. Yusif niyə danışmırsan ? Niyə ataya ata demirsən?
Nəzrin başını aşagı dikir və gözlərindən yaş axır.
Nəzrin. O danışa bilmir.
Rövşən heç nə anlamır.
Nəzrin. Rövşən Yusif qüsurludu. Nə danışa bilir nəfə eşidə bilir birdəki Yusifin ürəyindədə qüsur var
Rövşən. ( o an çox qəribə olur bir təhər özünə gələrək) axı dogum dan sonra həkim uşagda heç bir problem oldugunu deməmişdi
Nəzrin. Rövşən Yusif anadan gəlmə belə deyil başqa səbəbdən belədi.
Rövşən. Nə səbəb?
Nəzrin heç nə demədən başını aşağı salıb göz yaşlarıyla o günü xatırlayır.
5 il əvvəl.
Məhkəmə günü idi. Evdəkilər məhkəməylə baglı evdə deyildilər bir tək Nəzrin Ramilə və iki balaca uşaqdan başqa. Nəzrin həyəcanlı şəkildə otaqda gəzişirdi. Gözü ancaq arabir telefona baxırdıki birdən zəng gələr birdən eşitməz. Nəzrinin fikirləri ancaq Rövşən də oldugundan körpəsini də unutmuşdu.
O an.
İsanın (iradənin əri) qışqırıq səsləri.
İsa. Nəzrin Nəzrin
Nəzrin bütün fikirlərdən ayrılaraq cəld səs gələn tərəfə qaçır.
Səs hamamdan gəlirdi. Nəzrin qaçaraq hamama daxil olur.
O dəhşətli mənzərə
İsa və qucagında cansız uşaq
Nəzrin. Oglummm oglummm
İsa. Qışqırmagın yeri deyil Ramilə tez həkim çagır
Nəzrin key kimi olmuşdu. Tir tir əsirdi. Qorxudan nə ogluna yaxınlaşa bilirdi nədəki bir kəlmə danşa bilirdi.
İsa heç nəyi hüç kimi önəmsəmədə uşagı qucagında üzü üstə çevrir. Bir əliylə uşagın belini yavaşca ovur. Uşagın bogazına kimi əlimi gəzdirir.
Nəzrin sə qorxudan sadəcə susurdu.
5 dk sonra.
Yusif. Üəəəə üəəəə
Nəzrin. ( Hıçqıraraq ) Ay Al lahhh s ə nnəə şş
ükkk ürrr
Yarım saat sonra.
Həkim Yusifi müayinə etdikdən sonra Nəzrin gilə yaxınlaşır
Həkim. Narahat olmayın yaxşıdı. Uşagı vaxtında qurtarmısız. Bir azda geciksəydiz uzaq olsun uşaq ölə bilərdi. Amma
İsa. Həkim amma nə?
Həkim. Uşaq nə