b verdi.
-Aynur?
-Həsən qapını aç
-Nə?
-qapını aç.
Qapı açılır. Həsən telefonu söndürüb təəccüblə üzümə baxdı.
-Nolub?
-Mən burda yata bilərəm?
-Nə?
-Mən tək yatmağa qorxuram. O otaqda tək olmaq istəmirəm.
-Yox. Bura başdan ayağa oğlandı.
-Həsən....Tək yatmaq istəmirəm.
Həsən üzümdəki narahatçılığı görüb, otaqdan çıxdı.
-Gəl gedək.
-Hara?
-Gəl gəl-əlimdən tutub arxasıyca apardı. Mənim otağıma gəlib, yatağıma girdi. Əli ilə məni də yanına çağırdı. Əvvəl tərəddüd etsəm də sonra yanına girib onu qucaqladım. O da başımı sığallaya -sığallaya mənim nədən qorxduğumu soruşdu. Yenə vavab verə bilməyib söhbəti ötüşdürdüm. Əlim onun sinəsi üstündə, nəfəsini üzümdə hiss etdiyim bu sevgi dolu insanın 2 həftə sonra məni necə yaralayacağını heç təsəvvürümə də gətirmirdim....
Həsənlə görüşməyəli artıq 4 gün olurdu. Biz ikimiz də çox məşgul idik və yalnız telefon vasitəsilə danışa bilirdik. Hər dəfə telefona zəng edib 'Sənin üçün çooooooox darıxıram' deməyi bütün günümü gözəl keçirməyimə səbəb olurdu. Nəhayət 4 gün sonra axşam onu xəstəxananın girişində görüb körpə anasını görürmüş gülümsəyərək üstünə şığıyıb onu qucaqlayıram. O da məni bərk bərk bağrına basıb çox darıxdığını söyləyir. Heç həkim xalatını çıxarmağıma imkan verməyərək sürprizi oldugunu deyib qolumdan dartıb çölə çıxartdı. Onun maşını ilə hardasa 5 dəqiqə yol getdik , maşını kiçik bir mərtəbə ,bağlı-baxçalı villanın qarşısında saxladı.
-Bura haradır?
-Necədir bəyənirsən?
-Hə çox gözəldir.
-Gəl içəri daxil olaq.
Biz kiçik dəmir qapını açıb bağçaya daxil olduq.İçəri müxtəlif gül kolları ilə dolu idi. Yeni tumurcuqlamaqda olan kollar, kiçik yelləncək, iri gövdəli qollu budaqlı ağac altına qurulmuş skamya çox isti ailə sığınacağı havasını yaradırdı. Həsən qolumdan tutub məni evin içərisonə apardı. Təmiz təmirli, otaqları geniş villanın ortasında dayanıb gözlərimi Həsənə dikib:
-Bu villa kimindir?
-Hələki heç kimin.
-Necə yəni?
-Buranı almaq istəyirəm. İkimiz üçün.
Boğazım qurumuşdu sanki ağzımı