ş çəkdim.Restoran müştəriləri üçün bağlı idi, elə qapılar da. İri boz rəngli dəmir qapını döyməyə başladım. İçimdə nəsə pis bir hiss var idi. Bir əlimlə qapını döyür digər tərəfdən Həsənin nömrəsini yığırdım. Qəflətən içəridən kilidin açılması səsi gəldi. Qapı azca aralandı. İçəri girdikdə həmişə səliqəli olduğunu gördüyüm restoranda stullar aşmışdı. Ətraf səliqəsiz gündə elə Həsən də saçların dağınıq halda yataqdan dyenicə qalxmışdı.
-Sən yaxşısan?
-Hə -qısaca cavab verib öz otağına tərəf getdi. Yatağına girib yorğanı başına çəkmişdi. Ona yaxınlaşıb əlimi alnına qoydum. Qızdırmadan yanırdı.
-Sən yanırsan, ilahi , özünü necə belə hala gətirmisən?
Dərhal şkaflarını eşib dərman tapmaga çalışdım. Ona yaxşı olduğunu düşündüyüm bir neçə dərman verdim. Alnına, biləklərinə soyuq suyla isladılmış dəsmal qoydum. Yuxuya getdikdə ərtafş yığışdırmağa başladım. İsti bir şorba edib hazırda qoydum. Onun yanına geri gəldikdə tərlədiyini gördüm.Cəld köynəyini dəyişməyə çalışdım. Nə qədər onun yanında həkim instinktimlə müalicə etsəm də ,onun çılpaq bədəninə utancdan baxammırdım. Həsən əlimdən dartıb məni yatağa oturtdu. Qucaqlayıb qulağımda nəsə sayıqladığını eşitdim. Mənə bərk bərk sarılan Həsən 'Məni tərk eləmə' deyə mızıldanırdı.
Bugün axşama o gah anasının adını çəkir gah da nəsə bilinməyən şeylər mızıldanırdı. Ən çox bağışla sözünü işlətməhi məndə maraq oyadırdı. Bu qədər peşman duyduğu nəyi edə bilərdi.Axşama yaxın onun halı yaxşılaşdı. Məni tanıyacaq və yemək yeyə biləcək səviyyəyə gəldi.
-Sən nə vaxtdan burdasan?
-Səhərdən. Sən belə soyuğu harda almısan?
-Yaxın gəlməsəydin kaşki sənə də yoluxar indi...
-Təki virus elə səndən yoluxsun.
O baxışlarını aşağı dikib, nəs fikirləşirdi sanki.
-Bir dəfə üzümə gülsən nolar? Gör neçə gündü gülüşünə həsrətəm...
Mənə baxıb əvvəl könülsüzcə gülümsəsə də sonradan baxışları yumşaldı sanki. Öz sevgi dolu gözləri ilə baxıb yatavının yanındakı çəkməcəni açdı:
-Bu bizim evimizin açarlarıdı, biri sənin biri də mənim.
Xoşbəxtlik