qardaşlarımın olduğu yerdə necə öz işimi edəcəkdim orası da ayrı bir müəmma idi. Qardaşım mənə yaxınlaşıb şampan təklif etdi. Sonra qulağımın dibində dayanıb:
-Zəhlətökən ögey bacı da burda imiş.
-Mənə xəbər verdilər ki fərsiz qardaşlar heç bir iş görmür ona görə tədbirə gəlməyim üçün yalvardılar.-gülümsəyərək şampanı əlindən alıb ordan uzaqlaşdım. Və əvvəl ağlıma gəlməyən düşüncə məni biranlıq tərəddüd etməyimə səbəb oldu. Mən hər kəslə birlikdə qardaşlarımı da həbsə göndərməli olacam. Bu əvvəl ağlıma gəlməyib ama mənə atalıq edən şəxsin doğma övladlarını həbsə göndərmək? Səməd bəy qarşıma çıxıb :
-Gəl gedək böyüklərlə tanış ol.
Məni bir neçə yaşlı , üzlərində qırışlar olmağına baxmayaraq insa ların bədbəxtlikləri üzərində qurulmuş sevincləri , evləri ilə fəxr duyur, utanmadan hərəsi nə qədər insan zəhərlədiyini danışıb gülüşürdülər. Bunlar həqiqi böyüklər idi. Nazirlikdən, hətta ən yuxarı yerlərdən belə insanlar vardı. Onlar fikrimi necə bəyəndiklərini söyləyib qəhəqəhə çəkirdilər.
-Aynur xanım əgər bu Səməd sənə kifayət qədər vaxt verməsə gəl bizim yanımıza biz belə möhtəşəm fikir üçün istədiyiniz qədər vaxt verərik!
Özümü zorla gülümsəməyə məcbur edib gözlərimi yayındırırdım. Gözlərim qapının yanından tələsik ötüb keçən adama dəydi. Həmin adam ofisiantla toqquşub heç üzr də istəmədən ötüb keçdi.
Yanımdakı 'böyüklər'dən üzr istəyib yanlarını tərk edib qapıya tərəf gedəndə orada qardaşımı gördüm. Əlində isə atamın qələmi!
-Sən burda nə edirsən?
-Bu qələmi hardan tapmısan?
-Nə?
-Bu qələmi hardan tapdığını soruşdum!!
-Bu mənim deyil, bayaq gedən kostyumlu adamdan düşdü. Mən də geri qaytar....
Onun sözünü kəsib qələmi əlindən qapdım.
-Geri qaytarmağa ehtiyac yoxdu...-deyib qapıdan çölə çıxdım, ətrafda heç kimi görmədim. Bu qələmin neçə vaxtı kimdə olduğu mənə maraqlı idi.
Tədbirdən çıxdıqdan sonra qaranlıq küçələr boyu evə doğru gedirəm.Bəzi küçələr tam işıqlandırılmış halda olsa da bəziləri zülmət qaranlıqdır. İndi keçəcəyim alaqaranlıq küçədə