ə Həsənin yenicə aldığı ev yerləşir. Bayaqdan bəri bu küçəyə çatmağı gözləyirəm ki xəyallarımızı yerləşdirdiyimiz evə tamaşa edə bilim. Evin qarşısında kiçik bir lapma var idi, gah yanır gah sönür bu qaranlıü küçədə qorxulu film təəssüratı yaradır. Pəncərə açıqdı və külək vıyıldayaraq pəncərədəki kiçik ağ pərdəni yellədirdi. Bunu kim belə açıq qoyub deyə öz özümə düşündün, kiçik, bədənimin yarısına kimi olan dəmir qapıdan içəri daxil olub pəncərəyə yaxınlaşmaq istədikdə əslində qapının da açıq olduğunu anladım. İçimə bir ürpərti gəldi, yəqin hansısa evsizdir üorxulu geç nə yoxdur sözlərini təkrarlayaraq özümə inamı artırmağa çalışırdım. Qapıya yaxınlaşarkən bir əl mənim qolumdan yapışıb içəri dartdı. Kürəyimi divara zərblə yaslayıb ağzımı tutdu, qulağıma 'Nədi, tədbirin yetəri qədər əyləncəli deyildi?' Sözlərini fısıldayan, nəfəsi içki qoxan bu adamın səsini tanıdım. Hə bu Həsənin səsi idi, garda eşitsəm tanıyaram. Onun əlini ağzından çəkib qaranlıqda parıldayan gözlərinə baxdım:
-Həsən bu sənsən?
- xanımqız məni necə də tanıdı lap dedektiv kimi.-iyrənc bir şəkildə öz gülüşünü sərgilədi.
-Burax məni , sən içkilisən?
İki biləyimi divara sıxaraq :
-Nədi, mənə içmək olmaz?Sən ki sevirsən belə şeyləri, içmək , çəkmək!
-Nə dediyini anlamıram, burax məni- onun güclü əllərindən çıxmasa çalışsam da fayda vermirdi. O əvvəkcə boğazıma tərəf enib öpməyə başladı. Bu birinci dəfə olmadığı üçün elə müqavimət göstərmədim , tək narahatçılığım onun indi içkili olması idi.
-Həsən, bəsdi burax məni.
-Niyə? Özene saf qız uşağı kimi aparma artıq.
-Hədən burax dedim-qışqıraraq onu özümdən itələdim. Bunun onu özünə gətirəcəyini düşünməyim ağılsızlıq idi. Onun əlinin gücenü yanağımda hiss elədim. Əvvəl şokda olduğum üçün beynim tam olaraq nə olduğunu anlamasa da sonra hər şey yerinə oturdu sanki. Həsən mənə şillə vurmuşdu. Bu inanılmaz hadisəyə verə biləcəyim tək reaksiya göz yaşımı axıtmağım idi. Qolumdan kobudcasına yapışıb, əl izlərini qoya biləcək qədər güclə ətimi sıxıb