məni digər otağa sürütdədi. Məni yerə atıb əynindəki pencəyi çıxartmağa başladı.
-Sən nə edirsən?
-Səndən həmişə istədiyim şeyi.
Üzərimə atılır və paltarımı çıxarmağa çalışır, təbii ki ona müqavimət göstərməyə çalışıram amma onun kimi güclü bir kişiyə qarşı mənim kimi zəif bir bədən sadəc mümkünsüz bir şey idi. Son sözlərimdə mən artıq ona yalvarırdım.
-Həsən, nolar eləmə, burax məni.
Əllərimi başımın yuxarısında birləşdirib sərt bir şəkildə tutarkən artıq paltarımın üst hissəsini çıxarmağı bacarmışdı.
Mən qışqırır , ağlayır, dayanmağı üçün yalvarırdım. O isə sanki büten hislərini unutmuş , duygusuz bir insan kimi öz fəaliyyətini davam etdirirdi. Hadisənin davamını unutmaü üçün necə güc sərf etmişəmsə, zehnim birdə o otağı tərk edərkən geri gəlmişdi sanki.Ayaqlarım arasında süzülən qanı belə aldırmadan yerdə uzanmağa davam edirdim. O isə sadəcə pencəyini götürüb evi tərk elədi. Özümə gələndə mənə nə baş verdiyini dərk eləməyə çalışırdım, gözüm isə dayanmadan suyunu axıdırdı. Sanki bütün buludlar gözümə toplanmış və leysan yağış yağdırırdılar. Yumruğumu sıxıb əvvəl sakit tərzdə sonra çığırtıyla və var gücümlə yerə vurmağa başladım. Qumdan düzəldilən bir qala kimi bütün xəyallarım yıxılmışdı həm də o xəyalları mənə qurmağa sövq edən adam tərəfindən. Atamın qələmini tapıb bu işdən canımı qurtararaq gözəl bir həyata atılacaqdım guya. Qaranlığın ən dibinə düşdüm və qalxa bilmirəm. Səhır günəşinin işıqları pəncərədən içəri daxil olur işıqlandırırdı ətrafı... Qaranlıq gecədə ondan daha qaranlıq hadisədən sonra necə abırsızca çıxmağa cürət edirdi günəş. Sadəcə yuxudur deyə öz özümə inandırmağa çalışdığım şeyi son detalına kimi önümə sərdi günəşin işıqları. Mənim həm yuxarıdan həm paçasından yırtılmış paltarım, qan ləkələri, dodağımdakı yara.... özümü yerdən qalxmağa belə məcbur etmədim. Gözlərimi yumdum, xeyallarda burdan uzaqlaşdım, hər şeyi yalanladım öz beynimdə...gözlərimi yenidən açdıqda artıq qaranlıq çökmüşdü.Neçə saat yerdə olduğun yerdə qalıb yatdığımı