bir qadın və bir kiçik qızcığaz oturub ağlayırdı.Çadırda çox az 4-5 nəfər olardı. Kasıbların yas məclislərinə belə insanlar az ayaq basarlar. Bu da insanlığımızın gəlib çatdığı səviyyə idi. Məni görcək xanımı ayağa qalxdı. Gözləri yaşlı halda mənə tərəf gəldi.
-Buyurun. Siz... kimsiniz?
-Mən... mən həkiməm..
-Həkim?-o sual dolu baxışlarla baxırdı. Sonra Həsən yanıma daxil olaraq əlimdən tutdu. Hər ehtimala qarşı arvadı səhv başa düşməsin deyə...
-Buyurun keçin... siz həyat yoldaşımı hardan tanıyırsız?
Hə bu çox əla sual idi... Mən bura gələndə bu suallara cavab tapmalı idim, amma hər şeyi unutmuşdum.
-O sizin qızınızdır?
-He , qızımdı...-Arvad bir qədər duruxub sonra-Yoxsa siz Natiqin qızımız üçün tutduğu həkimsiniz?
Hadisə yaxşı tərəfə fırlandı. Bəxtim gətirmişdi.
-Hə.... sizin həyat yoldaşınız mənimlə qızınız üçün əlaqə saxlamışdı...
Arvadı gözünün suyunu əndərib , peşman halda:
-Hər gün ona əsəbləşirdim ki , bu qız üçün yaxşı həkim tapaq. Sən demə axtarıbmış.. Ah Natiq, biz indi sənsiz nə edəcəyik?
Onun qızına tərəf yaxınlaşanda qəz tamamilə normal görünürdü. Ta ki onunla salamlaşana dək.
Qız danışa bilmir. Artıq 4 yaşın içindədi ama biz hələ də onun səsini eşitməmişik.
Anasını ağlayan qızcığaz da yenidən ağlamağa başlayır.... Bu isə sanki Allah tərəfindən gunahımı yumaq üçün mənə göndərilən bir əmanət idi.
-Onun müalicəsi ilə tamamilə pulsuz olaraq özüm məşğul olacam.
-Siz doğurdan deyirsiniz?
-Hə, bütüm işləriniz bitirəndən sonra mənə zəng edin-çantamı eşələyərək vizit kartımı tapıb onu təqdim etdim.
-Həkim çox sağolun. Mən çox minnətdaram.
-Məncə ərinizə minnətdar olun. O gecə gündüz mənə yalvarmışdı.-mənim bu yalanım əslində yalan sayılmazdı. O öz qızını müalicə etdirmək üçün kirli işlərə bulaşmışdı və ölmüşdü. O nümunəvi insan olmaya bilər ama çox guman ki yaxşı ata olmuşdur. Bunu evlərinə bəzi məsələləri müzakirə etmək üçün qalxarkən divardan asılmış şəkillərdən anlamışdım. Kasıb ama sevgisi bol olan bir ailə... və indi o ailənin