salamlaşmaq məqsədilə uzatdığı əli belə tutmadan maşının qapısını mənim üçün açdı.
-Tanışaların da özün kimi haman mərifətlidi-qardaşım ağız büzərək Həsənə söz atdı. Həsən də ondan geri qalmayaraq öz sözünü dedi:
-Mən ən azından gecə vaxtı yolda bacıma hücum etmirəm.
Bu sözə qardaşım tutuldu , mən isə yaddaşımı təzələdim. Axı o vaxtı qardaşım yolda mənə hücum edəndə məni xilas edən Həsən idi. Bu aradakı atmacalı sözlərdən məmnun halda maşına əyləşdim. Bir anlıq da olsa etdiyim səhvi unutduğum üçün özümü yenə çox pis hiss etmiş, çəkdiyim vicdan əzabından heç cürə qurtula bilmirdim.
Həsən maşını əvvəlcə dəniz kənarına sürdü. Bildiyimiz ,axtarış portallarında gördüyümüz şəkillərə bənzər mənzərə ilə qovuşdum. Uçurum...Uçurumdan aşağıda isə öz dalğalarını çarəsizcə qayalara çırpan Xəzər dənizi. Qayalara çırpılmağın təsirindən su üzərində köpüklü ləpələr əmələ gəlmişdi. Gün çıxmaq üzrə idi.'Dəniz Günəşi doğurdu' Qarşıdakı mənzərəyə verdim ad belə idi. Əvvəlcə üfüqdə şüaları özündən qabaq gələn günəş ətragı işiqlndırmağa başlayır sonra isə yavaş yavaş günəşin təpəsi görünür. Həsən biraz nəfəs almağımı Bakıya qayıdanda içimdə biraz dincəlmiş olmağımı istəyirdi... Uçurumun kənarında oturub günəşi onun saçdığı işıqları seyr etməyə başladım. Əvvəllər atam mənə Günəşim deyərdi, getdiyim hər yerə sevinc , gülüş gətirdiyim üçün.... indi hər şey dəyişib, yanımda nə atam var nə də mən artıq günəş kimi deyiləm. Həsən maşından ədyal çıxarıb mənim üzərimə saldı və yanımda əyləşdi. Mən onun qoluna girib, başımı onun çiyninə qoydum. Gözlərimi dinləndirmək üçün onları bağladım. Həsənin başımı necə sığalladığı və öpdüyünü hiss elədim.Əli ilə üzümü sığallayıb sanki təsəlli verirdi, heç bir şey soruşmadan. Nəhayət yanaqlarımda göz yaşlarımın istisini hiss etdikdə dillənmişdi.
-Sənin mənə danışmadığın nəs var, hə?
Gözlərimi açıb onun üzenə baxmadan, başımı çiynində saxlayıb :
-Hə var...
-Mənə hələ danışa bilmərsən?
-Hələ yox.
-Mənə güvənmirsən?
-Sənə güvənirəm. Amma məsələ