ə təkcə mənə aid deyil... bir çox insanların sirri bu məsələdə yatır.... Bağışla...
-Eybi yox, sadəcə sənin ağlamağın xoşuma gəlmir... bu səbəb hər nədisə səni incitməyini istəmirəm...
-Sadəcə düşün ki mən o adamı xilas edə bilərdim, amma məsuliyyətsizlikdən ona diqqət yetirmədim.
-Hər şey yaxşıdır....
-Mənə o sözü demə.... Mən birini xilas edə bilərdim amma etmədim. İçimdəki vicdan susmaq bilmir. Özümü ilk dəfə yararsız biri kimi hiss etdim, alçaq biri kimi.... öz mənafeyini güdən nazirlər kimi....
Həsn məni özünə sıxıb bir söz demədən bütün günü zırıldamağımı dinlədi....
-Özünü yararlı hiss etmək istəyirsən? Belə anlarda nəsə xeyir bir iş gör, kimisə sevincə möhtac insaları sevindir.
-Ağlıma bir şey gəlmir...
Ayağa qalxıb qolumdan dartdı.
-Nolub?
-Dur gedək.
-Hara?
-Sənin xeyir verə biləcəyin bir yerə....
O məni 5 nömrəli uşaq evi yazısı olan binanın qarşısına gətirdi...
-Bura mənı çox doğmadır..... Mən ancaq çox yaxın adamları bura gətirirəm ...
-Həsən , sən uşaq evində böyümüsən?
- Hə....Deyilənə görə valideynlərim qəzada ölüb... 7 yaşım olanda bura gətirildim. Məlum məsələdi qohumlar ac yalavac uşağa yiyə durmurlar.
Həsənin əlindən tutub , gülümsəyərək:
-İçəri daxil olaq?
O başını yellədi. Onun gözlərində qəzəb, şübhə, ehtiras və sevgi görmüşdüm amma ilk dəfə kədəri gözlərindən oxudum... Gözləri kristal tək parlayardı. Bu adətən göz yaşlarını geri tutmağa çalışarkən gözün üzərini nazik maye təbəqəsi örtəndə belə olur. Onun necə çətinliklə udqundugunu duya bilirəm. Bir anlıq elə gədiki onun burda çox pis xatirələri var və sdəcə mənə görə bura gəlib. Bu fikirlər onun müdürə ilə görüşməsini gördükdən sonra dəyişdi.
Müdürə onu gördüyü an Həsən deyib üzərinə yeridi, saçları ağarmış, mülayim simaslı yaşlı bir qadın idi. Aralarındakı münasibətdən bildim ki yetimxana uşaqlara pis davranmır. Amma hər nə olsa da anasız, atası z, qayğısız, sevgisiz bir uşaqlıq keçirib.
Onun yaşadığı otağa daxil olub, yatdığı yatağa uzandım.
-Sən belə kiçik