olmusan?
-Balaca vaxtı hər kəs belə kiçik olur.
Yeməkxanaya keçib uşaqların gülüşərək , oynayaraq yeməklərini bitirməklərinə tamaşa edirdim.
-Onlar, 18 yaş olan kimi buranı tərk edirlər?
-Hə....
-Bəs , necə yaşayırlar? Ac qalmırlar?
-Bura da ev kimidir, isteyen mektebde yaxşı çalışıb universitete daxil olur. Universitetdə oxuyanlara dövlət də yardım edir... Bəziləri sənət öyrənir. Aşbazlıq, tikiş, bərbər, rəsm... təbii ki sadə , çox savad tələb olunmayan işlərə də qaçanlarımız olur... Və əxlaqsız ya da kirli yollara düşənlər... Burda da hər şey insanın öz iradəsindən aslıdır...
-Sən aşbazlıq öyrənmisən?
-Yox.. Mən iqtisad univeristetində Maliyuə şöbəsini oxumuşam. Oxuduğum vaxtda yarı zamanlı iş kimi restoranda işləyirdim. Elə hər şey ordan başlayıb deyəsən.
Söhbətimizə müdürə bizə yaxınlaşarkən ara verdik.
-Bəs xanım qızı niyə bizimlə tanış etmirsən?
-Müdürə ana, bu mənim sevdiyim qadındı. Aynur.
-Sevdiyin qadın olduğunu gözlərindən də anlamaq olur-müdürə xısın xısın gülərək məni qucaqladı. Tanış olmağımıza şadam.
-Mən də şad oldum... bu arada mən həkiməm nə vaxtsa lazım olsa çəkinmədən məndən yardım istəyə bilərsiz.
-Oooo, Həsən belə əla gəlini hardan tapmısan?
Gəlin sözünü eşitcək üzüm allanır və o dəqiqə 'evlilik, ailə , uşaqlar' bir buludun içində başımın üstündə peydə olur. Özümü ələ alıb tez başımdakı buludu dağıdıram...
Həsən uşaqlarla həyətdə futbol oynayarkən müdürə xanımla söhbət zamanı Həsənin həm də bir bacısı olduğunu və öldüyünü öyrənmiş oldum. Onun gözlərində əks olunan daimi qəzəb bəlkə də öz kədərini gizlətmək , həyata qarşı dimdik durmaq üçün istifadə etdiyi maska idi.
Çox keçmədən mən də uşaqlarla oynamağa qoşuldum. Onlara kitab oxuyub yol üstü aldığımız hədiyyələri payladıq.Həsən çoxlu dərs kitabları, albom və rəmgli karandaşlar almışdı.
-Həsən oğlum , bağışla səni əziyyətə salıram. Uşaqların oyun otağı və oxu zalı çıldığını yadınddır demişdim sənə.
-Hə yadımdadır.
-Onun bəzi təmir işləri qalıb. Sənə zəhmət deyilsə tanış