hekaye facebook...

Televizorun onunde dayanib simasini unutdugumu sandığım şəxsin cəsədinin tapılması haqqında xəbəri izləyirəm.O haralardasa canı ilə boğuşarkən mən sevgi etirafı edib xoşbəxtcəsinə yaşayışıma davam edirdim. Mən insanlıq borcumu yerinə yetirməmiş bir eqoist idim. Sadəcə öz gördüyümdən qorxaraq qacıb getdim, məni dəhşətə gətirən o hadisəni yaşayan insan haqqında isə tamamilə unutdum.Hə, insanlar belədir. Ən yaxşı, mələk qəlbli insanlar belə bağışlanmaz səhvlər edirlər. Əllərimlə üzümü tutub gözləmə zalındakı stulların birinə əyləşdim. Həsən qabağımda əyilib yaxşı olub olmadığımı soruşdu. İndi əlbəttə ki onun səsini deyil şkafda qorxaqcasına gizlənərkən o adamın çıxartdığı qışqırıq səslərini eşidirəm. Beynimdə canlanan iki şey...Onun yalvarışları.....Mənim susqunluğum....Mən bu dəqiqə ən qorxunc bir yolla cəzalandırılmaq istəyirdim. Özümə gəlməyim yalnız Həsən məni iki qolumdan tutub qaldıranda oldu. O narahatçılıq dolu gözlərlə mənə baxıb :
-Sənə nə olub? Mənə bax....
Mən isə gözləri sanki uzaqlara baxan beyni dumanlı sərxoş bir adam kimi onun qarşısında səssizcə dayanmışdım. İndi burda sevdiyim insanın ağuşunda ovudulmaq, hər şeyin yaxşı olacağı sözlərin eşitmək çiyinlərimdəki günah hissini daha da artırar deyə düşündüm. Onun yanından səssizcə gedib öz otağıma qalxdım. Təbii ki nə olduğunu anlamadan arxamca gəlməyə başladı. Yalnız o zaman Həsənin həm də çox anlayışlı insan olduğunu anlamışdım. Səssizcə bir şey soruşmadan sadəcə arxamca gəlirdi. Açıq qəhvəyi rəngdə olan, qabağı qısa arxası uzun plaşımı əynimə keçirib həyətə çıxdım. Bir qədər yeriyib, nəfəs almaq özümə gəlmək istədim. Düşünürdüm ki bir az təmiz hava alsam daha yaxşı olaram. Mağazanın qarşısındakı pilləkən enilən kiçik meydançanın qarşısında dayandım. Tək, yalquzaq qalmış ağacdan xilas olan sarı, qırmızımtıl yarpaqlara baxdım. Yerdə qızarmış rəngli xəzan əmələ gətirib meydançanın görünüşünü daha da gözəlləşdirdi. Ağacın altında oturub bir az ağaca , bir qədər səmaya sonra da