zamanı ən dərin “yara” alan dodaqlar olur. Öpülməkdən şişən, qırmızı qanla dolan dodaqlar, quruyur, təravətini itirir. Dodaq boyası da bunu ört-basdır edə bilmir. Hər gün göz yaşından şişmiş gözlərlə oyanırsan.
Bir müddət sonra gözaltı torbalarını gizlədə də bilmirsən. Gözgörəti əriyib çöpə döndüyün gözlərdən yayınmır. Kədər zəli kimi yapışır. Onu fikirləşərkən çatılmış qaşlar, alına ilk düşən xətt olur.
Bilirsən ki, heç nə olmayacaq, amma hər an səkəsəkədə olursan. Gələn bütün mesajlar yuxudan oyatmış kimi diksindirir. İlk günlər gələn bütün zənglərin ondan olduğu düşüncəsi insanı alt-üst edir. Telefonun zəngini dəyişirsən. Guya tək problem buymuş...
Bir müddət hər şeydən imtina edirsən. Özünə qapılıb dünyayla əlaqəni kəsirsən. Dərin sevgilərin ağrısı da dərin olur. Nə ölkədə, nə dünyada baş verənlər eşq acısı çəkən insanı maraqlandırmır. Hətta ölkədə aclıq baş verib, dolların qiyməti 5 manata qalxsa, “burda nə var ki?” deyəcək bir ab-hava yaranır insanda.
Artıq nəyəsə təəccüblənmirsən də. Hər şey bəsit görünür. Sanki dünyada eşq acısından betər dərd-sər yoxmuş kimi hiss edirsən. Sonra dərd də doğmalaşır.
Kimsə problemindən danışanda adam öz dərdi ilə müqayisə edir, qarşısındakının dərdinin daha xəfif olduğunu düşünür.
Unutmaq üçün yollardan biri də mütaliədir. Amma oxunan bütün kitabları bir ilk, bir də 80-ci səhifəyə çatanda hiss edirsən. Fikrin kitabdan başqa hər yerə gedib çıxır.
Dəfələrlə özünə söz verirsən ki, sabah hər şey fərqli olacaq, onu düşünməyəcək, onun haqqında maraqlanmayacaqsan. Amma axşam etdiyi hər şeyin siyahısı, cinayəti işi kimi masanın üstündə olur. Baxırsan ki, bu gün də onu yaşamısan, düşünmüsən, onunçün ağlamısan...
Qısqanclıq dəli edər... Həyatında kimsə varmı deyə çatlayarsan, sosial şəbəkədə paylaşdığı mahnıya dəfələrlə qulaq asıb, sənə, ya başqasına mesaj verdiyini müəyyən etməyə çalışarsan. Özünə aid ipucu tapmayanda dünya başına yıxılar.
Yuxusuzluq qənim kəsilər. Səhərə yaxın yatıb, günortadan xeyli keçmiş oyanarsan.