Münasibətin 3 ay, 3 il olmasının önəmi yoxdur. Beyin bütün ayrılıqlara eyni reaksiyanı verir. Gerçək eşq acısı varlığın təməl nöqtəsində yerləşir. İnsanı ən zəif nöqtəsindən möhkəmcə yapışır, bütün orqanizmə metastaz vermiş xərçəng kimi yayılır.
Ayrılıqdan sonra ağrı başlayır. Dayanılmaz əzab bütün bədəni sarır.
Hisslərin “Sevgi” adlı saray da olsa, ayrılıq zəlzələsinin törətdiyi uçqundan qurtula bilmir. Həyatın darmadağın olur. Xarabalığın altında qalırsan. Zəlzələdə uçulmuş evin altında çarəsiz gözləyən adamlar kimi xilas gözləyirsən. Ölümlə qalım arasında mübarizə aparırsan – ac, susuz, tükənmiş... Gözün zillənir uçqundan süzülən işıq şüalarına...
Bu acını müharibə ilə müqayisə etmək olar. Müharibə baş verən ölkələr uzun illər toparlana bilmədiyi kimi, ayrılıq da insanda yıxım, bombardman kimi ağır iz qoyur.
İnsanın heç dırnağı ağrıyar, dərisi sızıldayar? Ayrılıq bu cür anormal ağrıları qabardır. Bütün xəstəliklər baş qaldırır. Güc tükənir, iştah kəsilir. Elə bil boğazında yumruq boyda nəsə qalıb. Udquna bilmirsən. Yediyinin, içdiyinin dadı olmur. Mədəyə pis xəbər almış kimi ağrı dolur. Ürək döyüntülərin də yavaşıyır sanki. Qamətin şuxluğunu itirir. Qabırğan ətə batırmış kimi ağrı verir. Nəfəs almağa gücün çatmır.
Ağrı zamanla xroniki hal alır. Çiyinlər üzərində yük daşıyırmış kimi əyilir. Aşağı təzyiqin yaratdığı göz qaralmaları, baş fırlanmaları sıxlaşır. Çarpayının yanından sitramon, valerian, karvavol əskik olmayan günlər başlayır. Bəzən otağın havası xəstəxana palatalarından gələn qoxunu xatırladır. Önünə qoyulan yeməklərin qoxusunun ürək bulantısından başqa təsiri olmur. Bəzən insanı xoşbəxt edən, nəsə baş verir, amma bütün sevinclər keçici olur. Tək qalan kimi ağrılar yenidən başlayır.
Çətinliklə dolu olan bir neçə gün geridə qalır. Unutduğunu düşündüyün, sevmədiyini sandığın anda şəklini, mesajını görər, gözündən yaşı leysana çevirərsən.
Gözün ancaq yaşaranda parıldayar. Saçların, hətta qaşların, kipriklərin stressdən tökülməyə başlayar.
Ayrılıq