ə danışıqlarını eşitdim. Və üzərindən sən də yalan deyincə içimə şübhə düşdü.
-O həqiqətən sən idin! Mən düşünmüşdüm ki gözümə görsənib ama sən o kokteyl yığıncağında var idin. Qələmi də orda düşürdün- artıq hər şey corab söküyü kimi ard arda düzülürdü indi hekayədə boşluq qalmış yerlər tamamlanmışdı.
- Hə ,səni həmin gün izlədim, səni gördüm qardaşınla gülümsəyərək danışdın, kirli insanlarla eyni masada oturdun , şərab içdin. Bi görüntelər ağlımı itirməyimə səbəb oldu... Evimizə gedib hır şey alt üst elədim, pul qabımda bacımın şəklinə baxıb içmıyı başladım. Sən məni bağışlaya bilməsən də anlaya bilərsən? Mən elə bir vəziyyətdə idim ki qarşıma çıxan hər şeyi hər kəsi dağıtmaq məhv etmək istəyirdim.... Bəlkə də sən həmin gecə evı gəlməsəydin.. çən biraz daha sakitləşsəydim , hirsim soyusaydı hır şey fərqli olardı.
Həsən xəstəliyinə görə gün- gündən daha da arıqlayırdı. Yeməklərində bədəni çətinliklə qəbul edir, əksər hallarda qaytarırdı. Buna görə artıq yeməkləri sadəcə şorba şəklində olanları yeməyə icazə vermişdilər. Əlimdə təzə kiçik çənd çolapsından hazırlanmış düyü şorbasını tutaraq qapının xüz kandarında dayanmışdım. İçəri girməkdə tərəddüd etməyimin səbəbini belə tam bilmirdim.Qürur mu, nifrət mi? İçəridən şiddətli öskürək səsi gələndə heç düşünmədən qapını açıb , cəld su süzdüm.
-Mən yaxşıyam narahat olma...
-Su iç, boğazını təmizlə
Əksi bir hərəkət etmədən suyu içməyə başladı.
-Hiss elədim ki xəstəxana yeməyindən bezmisən,ona görə sənə bədənin üçün yaralı yemək gətirdim.
-Doğurdan, nə yemək?
-Toyuq supu.
-Xəstaxana yeməyindən daha pis olmadığına əminsən?
-Yaa sənə görə dünən səhərə yaxın yuxuma haram qtıb yemək bişirmişəm.
-öz əllərinlə etmisən?
-Yox, qonşunun əlləri ilə. Götür, təşəkkürə ehtiyac yoxdu...
Gülümsəyərək yemək qabını paket çıxarır soyuducuya üoymağa hazırlaşırdım ki Həsənin gözlərinin yenə doluxduğunu hiss elədim.
-Nolub?
-Heç.....
-Heç? Gözlərin bunu demir.
-Sadəcə səninlə belə atışmalı danışıqlarımız üçün necə çox