ı səpələnmişdi. Həsən aramızdakı məsafəni biraz da qısaldaraq məni özünə yaxınlaşdırdı:
-İndi səni öpsəm, məni vurarsan?
Ona tərəf əyilib dodağına öpüş qondurdum. Onun gözündən axan yaşın mənim yanağımın da islatdığının fərqinə varanda dodaqıarından ayrılıb guya dəsmal dalınca getdim. Qapının arxasına keçib iç çəkərək ağlamağa başladım. Çünkintest nəticələrinı görə qarşımdakı bu adamın getdikcə ömrü daha da qısalırdı. Ona naz etməyə, arxamca gəlməsi üçün süründürməyə sonra bağışlamağa, yenidən bir birimizlə yaxınlaşmağa yetəcək qədər vaxtımız olmadığı üçün birbaşa onunla əvvəlki kimi olmaq mərhələsinə keçmişdim. Təbii ki bunubedə bilməyimdə ən yaxın rəfiqəm Elmira və Həsənin italyada ikən olan yaxın dostu kömək etmişdi.
2 gün öncə.......
-Aynur, Aynur-Kimsə arxadan məni səslədi. Üzümü çöndərəndə Elmiranı yamında bir bəylə dəhlizdə dayanmış gördüm.
-Nolub?
-Bu bəy, Həsənin-Xərçəng xəstəsi 401ci palatadakı- onun yaxın dostudur. Vəziyyətlə tanış edib dostunun yanına ötürə bilərsən?
Biz həmin özünü dost adlansıran bəylə dəhliz boyu söhbətləşərək yuxarıya qalxırdıq.
-Həsənin sizin kimi dostu olduğunu bilmirdim.
-Salam , adım Vüqardı.-Əlini uzatdı. Jestinə cavab olaraq mən də onun əlini sıxdım.
-Aynur.
-Siz onun təsvir etdiyi qədər gözəlsiniz.
-Necə? Anlamadım.
-Həsən daima telefona onum həyatını, fikirlərini dəyişdirən biri ilə tanış olduğunu söylədi.Səni təsvir etməyə başladı mı telefon dəstəyi 2saat qulağıma yapışmış halda qalardı.
-Siz hamsı dostsuz?
-Biz italiyada tanış olmuşduq. O vaxtı mənə restoranda iş tapmağa kömək etmiş və qalmağa yer vermişdi. Mən ona qisası ilə bağlı məlumatlar çatdırırdım.
Ah , xatırladım. O bu barədə danışıb.
-Onun vəziyyəti necədir?
-Getdikcə pisləşir. Müalicə qəbul etmək üçün çox gecdir. Həbsxanada bəlli di ki çox məsuliyyətsizlik ediblər. Xəstəlik bu radəyə çatana qədər heç bir şey etməyiblər.
Qarşımdakı insanın gözlərinin qızardığını və dolduğunu hiss etdim. Həsənin ölümü üçün üzülən çox yaxın bir dostu qarşımda