dayanmışdı. Və mən ona necə təsəlli verəcəyimi bilmirdim. Onların əlaqəsini də tam olaraq dərk edə bilmədiyim üçün heç bir söz deyə bilmirdim.
Vüqar əlimi tutub möhkəmcə sıxdı.
-Onu bağışla.
-Nə?-təəccüblü halda soruşub əlimi onun əllərindən çıxarmağa çalışıram
-Onu bağışladığını söylə... inan mənə o heç də asan günlər yaşamayıb.
-Bəlkə inanmayacaqsız ama mən də.
-Siz təsəvvür edirsiz , sizimlə sevgili olmaq onun üçün necə çətin idi? Tək ailəsi olan bacısının ölümündə günahkar olan insanın bacısı idin. O səndə qardaşını görə, intiüamını ən acı şəkildə ala bilərdi. Amma o yalnız səni, və sənin ürəyini gördü.
-Sizcə intiqamı acı olmadı?
-Onun etdiyi hərəkət gəzdi dolaşdı və ən çox özünü yaraladı.
Mən nəhayətki əlimi onun əllərindən dartıb çıxartdım.
-Sənə o hərəkəti edəndən sonra o bir gecə olsun rahat yuxu yatmadı. Bilirsən heç yatağındam durçurdu belə. Mənə zəng edib telefonda balaca uşaq kimi ağlayırdı. Neçə həftə fəaliyyətsiz olduqdan sonra xəbərlərdə sizin işi görüncə ayağa qalxmışdı. Səni tez tapıb ayaqlarına qapılıb bağışlanmaq üçün yalvarmaq istəyirdi amma hır şey tərsinə döndü. Və həbsə düşdü.
-Bunu mənə niyı danışırsız?
-Bacısından sonra sevdiyi ilk və tək qadın siz olmusunuz. Mən onun ən böyük peşmançılığı ilə bu həyatı tərk etməyini istəmirəm.
-Həsəni görmək istəyirsinizsə 4cu mərtəbə 401ci palata.
Ordan uzaqlaşıb, Elmiranın otağına gəldim.
-Sən niyə onu özün aparmadın?
-O , səninlə danışmaq istədiyini söylədi...
-Axmaq, mənə onu bağışlamağımı söyləyir... o daha çox əzab çəkirmiş. -Əsəbi halda divanda əyləşdim.
-Aynur, artıq özünə gəlmə vaxtıdır.
-Nədi sən də onu bağışlamağımı istəyirsən?
-Sən özün də bunu istəyirsən. Nəhayət ki bu nifrətdən azad olmaq keçmişdən yaxa qutarmaq istəyirsən...
-Amma bu..
-O tezliklə öləcək anlamırsan? -Elmira səsini qaldırdı. -Sən tək özbaşına qərar verə bilmərsən! Bütün bu hadisələrdən haqsız şəkildə kənar tutulan bir insanı unudursan. Onun bunu bilmıyə haqqı var.
Həmin gecə düşüncələr ağlımda tuğyan