n edib boğazımda düyümlənmiş sözlərə çevrilirdi. Sanki mən indiyənə kimi olanları anlamışdım və indi hər şey yerinı otururdu. İldırım vurmuş kimi ya da bədənimdən elektrik cərəyanı kemmiş kimi hiss edirdim. Ölməyini istəmıdiyimdən əmin idim. Onu hələ də çox sevdiyimə... Bizim əslindı çox az vaxtımızın qaldığı faktı ürəyimi parçalayırdı. Pilləkənlərdə dizlərimi sinəmə sıxaraq ağlamağa başladım. İçimdəki bütün nifrət, peşmançılıq , xəyal qırıqlığını yuyub aparacaq qədər göz yaşı tökəndən sonra qərara gəlmişdim. Onunla son anlarımızı yadda qalan edəcəyimi və həmin o bir adamla tanış etmək qərarı....
Dəsmalı onun başına atıb qurulamağa başladım, o da məmnun halda gülümsəyərək gözlərini məndən çəkmirdi.
-Nə baxırsan?
-Məni yenə öpməyini istəyirəm.
-Axmaq, saçlarını özün qurula-dəsmalı üzünə atıb gedirdim ta ki biləyimdən bir əl yapışıb məni özünə çəkənə qədər. O məni qucaqladı, sardı-sarmaladı. İndi çoxları fikirləşə bilər ki bir qadın ona təcavüz etmiş oğlanla necə qucaqlaşa bilər? Elə o sualı mən də özümə verdim həmin an. Və gəldiyim nəticə o idi ki mənim Həsənə olan sevgim bütün nifrətlərdən üstün imiş. Hər şeyin üzərindən 4 ilə yaxın vaxt keçmişdi. Məndə o anlara dair qalan bir tək pis anı vardısa, yüzlərlə də xoş xatirə vardı. Pis anlardan mənə ən çox acı verəni yəqinki xəyal qırıqlığı idi. Çünki ən çox güvəndiyim adam idi mənə ən pis zərbəni vuran. Bəzən düşünürəm hadisələrin axarını... o vaxtı Həsən məndən şübhə etməsəydi, o məclisə gəlməsəydi, qələmi düşürməsəydi nələr olardı? Bəlkə də mafiaçıların əlində ölmüşdüm. Hərhalda o qələm sayəsində hər şey normala geri dönmüşdü. Həsəni bərk qucaqlayıb qulağına:
-Bacardığın qədər həyata tutun, xahiş edirəm.
-Aynur...
-Yalvarıram. Məni yenə sənsiz qoyub getmə... Nədi həyat səhnəsini belə şəkildə tərk etmək istəyirsən? Sənə hələ deməli olduğum çox şey var... elə çox şey var ki.
-Səni sevirəm...Son nəfəsimə qədər belə olacaq.
-Alçaq...
-Bax bu sözlər yalan vədlər deyil -o gülümsəyib özünü məndən aralayıb üzümə