klassik şalvar üzərinə açıq pəmbə rəngində düyməli köynəyimi geyinib, pencəyi də əynimə keçirib evdən çıxdım. Yolda yerimək belə mənə indi zülm kimi gəlirdi. Sanki mənə edilən hərəkətdən hər kəs xəbərdardır və hamı tənqid edici baxışlarla məni süzür. Təbii ki bu mənim xəyalımda baş verir. Məhkəmə qarşısında bildiyim hər şeyi danışdım, səs danışıqlarını isə sübut kim məhkəməyə təqdim elədim.nə qədər cəza aldıqlarını dinləmədən zalı tərk etdim. Gerisi ilə məhkəmə və Azər maraqlanacaqdı. Pilləkənləri enərkən Azər məni səsləyib saxladı:
-Aynur, mən sənə çox borcluyam. Minnətdaram.
-Mən atamın son vəsiyyətini yerinə yetirirdim
-Məndən istədiyin nəsə bir şey varsa, de mütləq həll edərəm.
-Sadəcə bir şey, mətbuata atamın bunişlə əlaqəsi haqda məlumat verməyin, o yaxşı insan idi insanların bilib bilmədən onu təhqir etməklərini istəmirəm.
-Elə bu?
-Hə......
Pilləkənləri enməyə davam etdim asağı mərtəbəsə olarkən Azərin 'sənə zəng edəcəm, arada görüşək' deyən səsinə qarşılıq olaraq 'Əlbəttə' cavabını deyib binanı tərk elədim. Bir neçə saat küçələrdə məqsədsiz şəkildə veyilləndim. Ayaqlarımın yorğunluqdan necə tükəndiklərini belə hiss etməmişdim. Sonra təkbaşıma küçədə fast food yeməkxanaların birindən burger və kola aldım. İndi mənə hər şey olar, insanın xəyalları yanıb bir tüstüyə çevrilərkən həyat haqqındakı teoriyaları da çürüyür. Məhkəmənin üzərindən 2 gün keçəndən sonra telefonuma zəng gəldi. Sadəcə iki zəng səsi və sonra dayandı. Nömrə Həsənin nömrəsi idi. Mən yataqda uzanıb telefonun ekranında yazılan '1 cavabsız zəng' yazısına baxmaqla və göz yaşımı axıtmaqla kifayətlənirdim. İndi onun mənə niyə zəng etməsi belə artıü maraqlı deyildi. Hər şeylə birlikdə o da külə çevrilmişdi sanki. Həsənin adı gəldikdə məndə yalnız sonsuz kədər hissi oyanırdı. Öz özümə zaman keçəndən sonra bu kədər də keçəcək və yerində sasəcə keçmişin külləri qalacaq deyə düşünmüşdüm. Gecə gəzintiyə çıxıb öz köhnə evimizə yollandım. Qapıdan içəri girərkən atamın xatirələri kino lent kkmi